• Home
  • Interviews
  • Interviews 2
  • Editors
  • Urban City
  • Urban Deco
  • Urban People
  • Categories
    • Drink / Eat
    • Entertainment
    • Health / Beauty
    • Under the Stars
    • #summer is
  • Contact
  • Home
  • Interviews
  • Interviews 2
  • Editors
  • Urban City
  • Urban Deco
  • Urban People
  • Categories
    • Drink / Eat
    • Entertainment
    • Health / Beauty
    • Under the Stars
    • #summer is
  • Contact

Είδαμε την παράσταση | Ο πίνακας

11/08/2026

“O πίνακας” του Ερνέστο Καβαγέρο, μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ, σκηνοθεσία: Μιχάλης Πανάδης, πρωταγωνιστούν: Άγγελος Ανδριόπουλος, Ιωάννα Παππά, Γιούλη Τσαγκαράκη.

Ισπανία, στο πολύ σύντομο μέλλον. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει καταρρεύσει, η Γερμανία έχει πάρει στα χέρια της το δημοσιονομικό χρέος πολλών χωρών-μελών, της Ισπανίας συμπεριλαμβανομένης, όπου η νέα κυβέρνηση λαϊκιστών έχει αναλάβει την εξουσία και το χάος των ευθυνών που είχε υποσχεθεί πως θα αντιμετώπιζε μέσα σε μια νύχτα. Όλα αυτά ουδόλως απασχολούν την Άνχελα, μια αφοσιωμένη μοναχή και εξαιρετική αντιγράφο πινάκων του μουσείου Πράντο, τους οποίους πουλά το τάγμα της ώστε να εξασφαλίζει χρήματα για φιλανθρωπίες.

Έως ότου, η νέα διευθύντρια του μουσείου τής ζητά να αντιγράψει -και μάλιστα σε φυσικό μέγεθος- τον πίνακα “Οι δεσποινίδες των τιμών” του Ντιέγο Βελάθκεθ. Η μοναχή ενθουσιάζεται με την ιδέα, χωρίς να γνωρίζει ούτε τον λόγο που το υπουργείο πολιτισμού επέτρεψε κάτι τέτοιο ούτε τον πειρασμό στον οποίο θα έμπαινε και η ίδια.

 

 

Εξαιρετική μαύρη κωμωδία ή δυστοπία φαντασίας, ο “Πίνακας” αποτελεί ακόμη ένα περίτρανο παράδειγμα του σύγχρονου συγγραφικού πλούτου της Ισπανίας, η οποία παράγει, προάγει και εξάγει θεατρικά και κινηματογραφικά κείμενα που κατορθώνουν να ξεπεράσουν τα σύνορα. Ειδικά το συγκεκριμένο έργο θα μπορούσε να είναι απόλυτα ελληνικό, καθώς δεν είναι καθόλου δύσκολο να κάνεις τις καθ’ ημάς αναγωγές στο πολύ πρόσφατο παρελθόν μας.

Με κέφι, συντεταγμένη σκέψη και φιλοσοφική θεώρηση, ο Ερνέστο Καβαγιέρο στήνει μια μαύρη κωμωδία πολιτικής φαντασίας και ταυτόχρονα περιγράφει με τον πιο ακραιφνή και ουσιαστικό λόγο την Ευρώπη του σήμερα.

Ως αποτέλεσμα, ένα φαινομενικά εξειδικευμένης θεματολογίας κείμενο περνά στο κοινό και του μεταφέρει τα μηνύματα και τους προβληματισμούς του με μαστόρικο χιούμορ και χωρίς ίχνος ελιτισμού. Κι αυτή είναι άλλωστε η μαγκιά ενός καλού κειμένου.

Η παράσταση που έστησε ο Μιχάλης Πανάδης στο νέο θέατρο Ψυρρή χαρακτηρίζεται από ταχύτητα στον ρυθμό και μια σύγχρονη -ας την πούμε κινηματογραφική- ματιά, πραγματοποιώντας και κάποια κωμικά άλματα, τα οποία όμως δεν προδίδουν τις προθέσεις του ίδιου έργου.

Οι μουσικές που ο ίδιος επέλεξε δημιουργούν ενδιαφέροντα και λειτουργικά ως προς τη ροή της παράστασης ιντερλούδια, τα οποία υποστηρίζουν με κομψότητα και τακτ οι καλοσχεδιασμένοι φωτισμοί της Ζωής Μολυβδά Φαμέλη που υπογράφει και το μονοθεματικό σκηνικό της παράστασης, το οποίο αποδίδει τον χώρο του Πράντο, με κυρίαρχο τον πίνακα αυτόν καθ’ εαυτόν αλλά που ένιωσα πως σπατάλησε ωφέλιμο χώρο και αέρα, με τα δύο πλαϊνά booth τα οποία ελάχιστα χρησιμοποιήθηκαν.

Η Γιούλη Τσαγκαράκη ως μοναχή Άνχελα είναι ουσιωδώς απολαυστική με τον τρόπο που αντιμετωπίζει εκρηκτικά ψύχραιμα και με αφελή ευφυία έναν ρόλο που απειλεί να γίνει καρικατούρα με το πρώτο λάθος. Η αντίληψή της για τη σταδιακή μεταμόρφωση και ουσιαστικά πτώση αυτής της έως τότε απομονωμένης από τα εγκόσμια και εγκρατούς γυναίκας, την οδηγεί σε μια ερμηνεία με μέτρο και άριστο ρυθμό που εξωτερικεύεται και από μικρές λεπτομέρειες στο βλέμμα και με άρτια χορογραφημένη κίνηση, ιδίως των χεριών.

Κορυφαία η Ιωάννα Παππά, στον ρόλο της νέας διευθύντριας, αποδεικνύει κάθε χρόνο που περνάει την υποκριτική της ωρίμανση, έτσι όπως δείχνει να τολμά να πειραματίζεται και η ίδια με τη διαχείριση των εκφραστικών της μέσων. Στον “Πίνακα”, έχοντας στα χέρια της έναν ρόλο ούτως ή άλλως αβανταδόρικο, τον ερμηνεύει με ξεκάθαρη μελέτη, αποφεύγοντας τα εύκολα, με σπανιόλικο ταμπεραμέντο και την ίδια στιγμή με μια γαλλικής σχολής κωμική φινέτσα που επιτρέπει πρωτίστως στο ίδιο το κείμενο να φανερώσει το αστείο, το οποίο όμως επενδύεται και από μια έκφραση στο πρόσωπο που δεν απομακρύνεται ούτε λεπτό από τον απτό ρεαλισμό.

Τέλος, ο Άγγελος Ανδριόπουλος με εντυπωσίασε με τον τρόπο που χρησιμοποίησε για να προσεγγίσει έναν ρόλο αέρινο και αρκούντως φιλοσοφικό, χαρίζοντάς του συναίσθημα, εφηβική έκφραση και επαναστατική διάθεση, με εντυπωσιακή σωματική τοποθέτηση σε κάθε σκηνή.

 

• Θέατρο Ψυρρή – Σαχτούρη 4, Ψυρρή
Παραστάσεις: Κυριακή & Τετάρτη στις 20:00, Πέμπτη & Παρασκευή στις 21:00, Σάββατο στις 18:00 & 21:00

 

(πατήστε εδώ)

Share

Entertainment

Μάνος Θηραίος
Δεν ξέρω αν φταίει το ότι γύρω από τα Κάτω Πατήσια όπου γεννήθηκα και ζω υπήρχαν πολλοί κινηματογράφοι, το ότι είμαι μοναχοπαίδι ή ότι οι γονείς μου είχαν πάρει είδηση πως τους άφηνα στην ησυχία τους όταν έβλεπα ταινία. Κάπου εκεί πάντως έγινε η ζημιά, στα σίγουρα. Κι όσο, μεγαλώνοντας, ανακάλυπτα πως το σινεμά ήταν κάτι περισσότερο από περιπέτειες, κωμωδίες, από την Αλίκη ή την Έλενα Ναθαναήλ εκείνο το καλοκαίρι, τόσο μεγάλωνε και το ταξίδι. Πάντα γούσταρα να βλέπω ταινίες κι ύστερα να τις αφηγούμαι στους δικούς μου ανθρώπους. Κι ας μην τους γνώριζα όλους με το όνομά τους.

Leave A Reply


Leave a Reply Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

  • Τελευταία Άρθρα

    • Η Νύχτα των Κρυστάλλων
    • Είδαμε την παράσταση | Ο πίνακας
    • Ο γόης του Ελληνικού κινηματογράφου και θεάτρου, ο Αλέκος Aλεξανδράκης
    • Είδαμε την παράσταση | Τσακουάλα
    • Είδαμε την παράσταση | Ο βασιλιάς γυμνός






© Copyright LetsBlog Theme Demo - Theme by ThemeGoods