Ο βασιλιάς γυμνός του Γιάννη Παπάζογλου, σε σκηνοθεσία: Γιάννης Παπαδογιάννης, πρωταγωνιστεί ο Περικλής Λιανός.
Ο πρωθυπουργός της χώρας, αμέσως μετά την εν ψυχρώ εκτέλεση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης από τρομοκρατική ομάδα, αποσύρεται σε μια μονή, όπου καλείται να αναπολήσει τη ζωή του, να έρθει αντιμέτωπος με τα όποια σφάλματά του και να αναζητήσει την αλήθεια μέσα του που -ενδεχομένως- θα τον οδηγήσει στο φως.
Ιδιαίτερα ευρηματικό το κείμενο του Γιάννη Παπάζογλου, επίκαιρο αλλά και με έναν πολύ ενδιαφέροντα τρόπο εξίσου διαχρονικό. Οι λάθος άνθρωποι στις λάθος θέσεις, η δίψα για εξουσία, η χειραγώγηση -τόσο των άλλων από εμάς όσο και η δική μας από τους άλλους- σε συνδυασμό με τη στέρηση της χαράς από το οικείο περιβάλλον μας, συνθέτουν το παζλ της ζωής του Φάνη, που αναζητά τη φώτιση, μολονότι από την αρχή κιόλας δεν είσαι σίγουρος για τις προθέσεις του.
Με εύρημα την καταγραφή της ζωής του σε ένα κασετοφωνάκι ώστε να εκτιμηθούν οι μνήμες και οι πράξεις του από τον επικεφαλής της μονής, ο Γιάννης Παπάζογλου ξετυλίγει το κουβάρι της ζωής αυτού του άντρα που κάποτε ήταν ευτυχισμένος παίζοντας με τις φιγούρες του Καραγκιόζη του.
Οι επιρροές από τους γονείς του, η αυστηρότητα των σπουδών, οι απαιτήσεις των άλλων, οι εμποδισμένοι έρωτες, έκρυψαν για πάντα τον Καραγκιόζη και την Αγλαΐα και τον Βεληγκέκα στα σκοτάδια της ντουλάπας του, χωρίς όμως ο ίδιος να πάψει να παίζει με το θέατρο σκιών του… Μόνο που οι φιγούρες πια ήταν ανθρώπινες και οι σκιές περισσότερο ζοφερές.
Δεύτερη φορά που ο Γιάννης Παπαδογιάννης καταπιάνεται με κείμενο του Γιάννης Παπάζογλου, μετά το “Εκτροφείο τεράτων” και όπως αποδεικνύεται γοητεύεται από τις λέξεις και το ύφος του συγγραφέα. Είναι εμφανής ο ενθουσιασμός του καθώς σκηνοθετεί/χορογραφεί την κάθε φράση και την κάθε λέξη, υπογραμμίζοντάς τις με τους κομψά λειτουργικούς φωτισμούς που ο ίδιος σχεδίασε ως αναπόσπαστο μέρος της δραματουργικής του ματιάς.
Θα επαναλάβω αυτό που είχα εντοπίσει και στη σκηνοθεσία του στο έτερο έργο του ίδιου συγγραφέα, ως προς τον τρόπο που απολαμβάνει και αναδεικνύει την ποιητικότητα του κειμένου και τις πιο φιλοσοφικές αποστροφές, ενώ αναρωτιέμαι πόσα περισσότερα θα είχε αναδείξει αν επέλεγε να “συγκρουστεί” με το φαινομενικά επιβεβλημένο ύφος, παίζοντας περισσότερο με την αμφισημία του παρά με την -σωστή και αρμονική μολαταύτα- ρεαλιστική του απόδοση επί σκηνής.
Βέβαια, κακά τα ψέματα, ο “Βασιλιάς γυμνός” δεν είναι άλλος από τον Περικλή Λιανό που σηκώνει το έργο εξ ολοκλήρου στους ώμους του -και στο υπόλοιπο σώμα του- όχι επειδή ούτως ή άλλως παίζει μόνος του αλλά χάρη στην ικανότητά του να κλέβει εντυπώσεις και να διαχειρίζεται αυτές τις ανεκμετάλλευτες αμφισημίες με μαεστρία, χιούμορ και σκηνικό εύρος, λειαίνοντας τις όποιες αδυναμίες.
Είναι πραγματικά συναρπαστικός ο τρόπος που “διαβάζει” σωματικά και φωνητικά τον παράξενο αυτόν χαρακτήρα που υποδύεται, χαρίζοντάς του ανθρώπινη υπόσταση. Απολαυστικός στο άλλοτε εμφανές και άλλοτε υπόγειο χιούμορ, εκκωφαντικά εκφραστικός στις ακραίες εκφάνσεις του ρόλου και εξαιρετικός στις σκηνές ηρεμίας και εσωτερικότητας, ο Περικλής Λιανός απογυμνώνει όντως τον βασιλιά και μας τον αναλύει με χειρουργική ακρίβεια και με ερμηνευτικό ένστικτο.
• Studio Αργώ – Ελευσινίων 13-15, Μεταξουργείο
Παραστάσεις: Δευτέρα στις 20:00, Τρίτη στις 21:00
Leave A Reply