Ιστορικός κινηματογράφος της Πατησίων η Αελλώ και τοπόσημο της περιοχής, έζησε στιγμές μεγάλης δόξας ιδιαίτερα στα χρόνια που μεσουρανούσε η Φωκίωνος Νέγρη ως προορισμός νυχτερινής διασκέδασης. Η Αελλώ (που λέγεται πως πήρε το όνομά της από την Άρπυια της μυθολογίας) ξεκίνησε τη λειτουργία της το 1939 ως θερινή αίθουσα και παρέμεινε έτσι έως το 1963. Ένα χρόνο περίπου μετά, βρέθηκε στη θέση του ένα μοντέρνο κτίριο με τη μεγάλη χειμερινή αίθουσα, αλλά και το θερινό να αλλάζει θέση και να ανεβαίνει στην ταράτσα.
Πρώτης προβολής εννοείται, η Αελλώ ήταν στην καρδιά της κινηματογραφικής πιάτσας της Πατησίων μαζί με τον Αχιλλέα, το Άττικα, το Ελληνίς, το Ατθίς, το Μπρόντγουέη, την Αθηνά και την Αλεξάνδρα, η οποία είναι και η μοναδική που έχει μείνει ανοιχτή σήμερα, μαζί με το Ίλιον (τουλάχιστον μέχρι το 2019) και το Τριανόν που, όμως, δεν είναι επί της λεωφόρου.
Ως θερινή ήταν επίσης μία από τις πολλές της ευρύτερης γειτονιάς, αλλά σήμερα είναι ολομόναχη, με το πλησιέστερα θερινά να είναι το Λιλά και η Ηλέκτρα στον Άγιο Λουκά, το Ατενέ στη Λευκωσίας και η Στέλλα στην Τενέδου. Μάλιστα, από τη δεκαετία του ’80, η Αελλώ ήταν από τα ελάχιστα θερινά που τολμούσαν να παίξουν και έργα Α’ προβολής, κάτι που ήταν αδιανόητο για την εποχή.
Η χειμερινή του αίθουσα ήταν αξιοπρεπής, μεγάλη, με εξώστη, αλλά απρόσωπη. Με κοίλη επιφάνεια στο πάτωμα και σινεμασκόπ οθόνη ικανοποιητικού μεγέθους, η Αελλώ είχε ένα ψυχρό ανοιχτό μπεζ χρώμα στους τοίχους, και ξύλινες πολυθρόνες με κόκκινη υφασμάτινη επένδυση. Το μπαρ βρισκόταν πίσω από την οθόνη με την πρόσβαση να βρίσκεται στα δεξιά της και ήταν διάσημο τοις πάσι για τα κωκ του και την εξαιρετική γρανίτα φράουλα.
Έπαιζε πάντα μεγάλες ταινίες και είχε πάντα κόσμο. Δεν έπαψε ποτέ να αναβαθμίζει τεχνικά την προβολή της, έτσι ήταν σχετικά από τις πρώτες που εξοπλίστηκαν με Dolby Stereo στα τέλη των ’80s, ενώ λίγα χρόνια αργότερα, και μάλιστα την εποχή που η Πατησίων έχανε τις αίθουσές της τη μία μετά την άλλη, η Αελλώ ξεχώρισε εγκαθιστώντας ψηφιακό σύστημα ήχου DTS, με τις καλύτερες προδιαγραφές εντός ελληνικού εδάφους (ούτε το DTS των μετέπειτα Village συγκρινόταν με την ακουστική και τη δυναμική που προσέφερε η Αελλώ).
Οι συνθήκες, όμως, άλλαζαν διαρκώς και μέσα στο 1999, κλείνει για να μεταμορφωθεί μετά από ενάμισι χρόνο, στα χέρια της νεοσύστατης τότε αλυσίδας Cinemax, σε Miniplex 5+1 αιθουσών (με τη θερινή να είναι η +1). Ήταν πραγματικά απορίας άξιον πώς το συγκεκριμένο κτίριο θα μπορούσε να φιλοξενήσει 5 αίθουσες και για όσο χρόνο διαρκούσαν οι εργασίες ανυπομονούσα να δω το τελικό αποτέλεσμα.
Η νέα Αελλώ άνοιξε τις πόρτες της τον Ιανουάριο του 2001 με πειραγμένο το όνομά της, καθώς πλέον η επιγραφή έγραφε Αελλώ Cinemax 5+1 και δεν το κρύβω πως οι αλλαγές με εντυπωσίασαν.
Η είσοδος επί της Πατησίων είναι φωτεινή και εντυπωσιακή, με μεγάλα πανώ για τα προσεχώς και φωτεινά ταμπλώ με φωτογραφίες. Το λιτό φουαγέ της εισόδου και η απλή πρόσοψη είχαν αλλάξει ριζικά για να δώσουν τη θέση τους σε ένα εντυπωσιακό, σύγχρονο και πολύχρωμο lobby που πλέον φιλοξενούσε τα ταμεία και το μπαρ, έναν χώρο με όμορφα χρώματα και προσεγμένη αισθητική που σε υποδέχεται φιλόξενος και κατατοπιστικός, με οθόνες να ενημερώνουν για τις επόμενες προβολές και τη διαθεσιμότητα των θέσεων και πινακίδες που σε κατευθύνουν στις αίθουσες που πλέον βρίσκονται σε διαφορετικά επίπεδα. Στο lobby βρίσκεται και το μπαρ, φουλ εξοπλισμένο να καταλαμβάνει όλο το πλάτος σχεδόν της εισόδου.
Η παλιά μεμονωμένη αίθουσα ήταν τελικά μεγαλύτερη από όσο φαινόταν, καθώς διαιρέθηκε ακριβώς στα 4 (οριζοντίως και καθέτως) και με τη χρήση παλιών ανεκμετάλλευτων χώρων γέννησε τους 4 νέους κινηματογράφους. Έτσι, οι αίθουσες 1 και 2 βρίσκονται στο κάτω επίπεδο, ενώ οι αίθουσες 3, 4 και 5 στο επάνω. Στην ταράτσα παρέμεινε ως είχε η θερινή αίθουσα (η +1, όπως αναγράφεται στο νέο όνομα του κινηματογράφου), η οποία επισημαίνεται στις πινακίδες ως αίθουσα 6. Ανελκυστήρες διευκολύνουν την πρόσβαση στα διαφορετικά επίπεδα και στα μικρά αλλά κομψά και άνετα φουαγέ που τους αντιστοιχούν.
Αυτό που αξίζει στην Αελλώ είναι πως πρόκειται για κινηματογράφο 12μηνης λειτουργίας. Τα καλοκαίρια διατηρεί ανοιχτές και κάποιες από τις κλειστές αίθουσες (ίσως και όλες, ανάλογα με την πληθώρα των ταινιών), ενώ φυσικά λειτουργεί και τη θερινή, στην ταράτσα. Όταν την επισκεφθείτε και αφού περάσετε από τα ταμεία για να βγάλετε το εισιτήριό σας (η αρίθμηση των θέσεων δεν ισχύει για τη θερινή αίθουσα), αδιαφορήστε για το μπαρ της εισόδου και ανεβείτε με τα σκαλιά ή το ασανσέρ στον 2ο όροφο, στην ταράτσα του κτιρίου για να πάτε κατ’ ευθείαν στο θερινό. Με το που θα μπείτε, στα αριστερά σας, βρίσκεται το πλήρως εξοπλισμένο μπαρ που θυμίζει τόπο διακοπών με τη διακόσμησή του, ενώ συνολικά η αίσθηση που αποπνέουν τα χρώματα, οι καρέκλες, το αρκετό πράσινο και το κομψό στυλ του χώρου είναι παραπάνω από φιλόξενη.
Στη θερινή Αελλώ δεν θα δυσκολευτείτε να βρείτε τραπεζάκι στη θέση σας, καθώς είναι πολλά και παντού. Η αίθουσα είναι μεγάλη (όσο ήταν περίπου και η παλιά χειμερινή προτού “σπάσει” σε 4 μικρότερες), ενώ η οθόνη που βρίσκεται μέσα σε σκηνή επιβάλλεται άνετα στο χώρο, με την παλιά γραφή του κινηματογράφου να δεσπόζει στο κέντρο της. Είναι πραγματικά εντυπωσιακή η κόντρα της αισθητικής του σινεμά, εν μέσω όλων αυτών των κακάσχημων πολυκατοικιών που το περιστοιχίζουν. Όταν δε ξεκινήσει η προβολή, οι εντυπώσεις είναι ακόμα καλύτερες, αφού το ψηφιακό σύστημα Dolby προσφέρει λαμπερή, διαυγέστατη και φωτεινή εικόνα, ενώ ο δυνατός πολυκάναλος ήχος δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από την προβολή μιας καλής χειμερινής αίθουσας (άντε, εκτός από το subwoofer, αλλά μην τρελαθούμε κιόλας).
Η Αελλώ είναι ζωντανό παράδειγμα ενός κινηματογράφου που στέκει ακόμα ζωντανός και δημοφιλής, σε μια περιοχή που σαφέστατα έχει χάσει την αίγλη της, έχοντας προσαρμοστεί την κατάλληλη στιγμή, στις συνθήκες της εποχής, χωρίς εκπτώσεις στην ποιότητα. Ιδιαίτερη μνεία οφείλω και στο ευγενέστατο και πάντα χαμογελαστό προσωπικό της.
Leave A Reply