“ai‧milia” των Γιώργου Αγγελίδη, Αιμιλίας Υψηλάντη, επιμέλεια παράστασης: Ντέπυ Πάγκα, πρωταγωνιστεί η Αιμιλία Υψηλάντη.
Τι απομένει όταν η παράσταση τελειώσει και τα φώτα της σκηνής σβήσουν; Πού πηγαίνει ο ήρωας που έστεκε ολοζώντανος μέχρι προ ολίγου και πού στέκεται ο ηθοποιός που τον ενσάρκωνε; Πού κρύβεται η παράσταση όταν πέσει η αυλαία; Σε μια τέτοια ακριβώς στιγμή λήθης και μετάβασης συναντούμε την Αιμιλία Υψηλάντη στο “ai‧milia”, μια παράσταση που ξεκινά αμέσως μετά το τέλος μιας άλλης παράστασης. “Πρέπει να φύγω” ψιθυρίζει σχεδόν. Όμως, ευτυχώς για όλους μας, μένει.
Έχουμε αναμφισβήτητα να κάνουμε με μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση μονολόγου, καθώς η παράσταση που φιλοξενείται στην απογυμνωμένη από τα πάντα σκηνή του Studio Αργώ, κινείται με μια παραμυθένια μαεστρία μεταξύ του ποιητικού μονολόγου, του docu-theatre, της εξομολόγησης και της συνέντευξης σε πρώτο πλάνο, καθώς η Αιμιλία Υψηλάντη μιλά για την Αιμιλία Υψηλάντη -αν και κάποιες φορές αισθάνεσαι πως επιπλέον συνομιλεί με τον ίδιο της τον εαυτό.
Με κομβικό το ερώτημα “είμαστε αυτό που ζήσαμε ή αυτό που επιλέγουμε να θυμόμαστε και να αφηγούμαστε;” το κείμενο που η ίδια η ηθοποιός συνυπογράφει με τον Γιώργο Αγγελίδη δεν δίνει απαντήσεις αλλά προτάσσει επιπλέον ερωτήματα σε μια καταιγιστική αλλά ανθρώπινης ανάσας συρραφή από θραύσματα μνήμης, γεγονότα, συναισθήματα και ριπές ψυχής που ταξιδεύουν μέσα στη δική μας, μιλώντας στον κάθε ένα από τους θεατές ξεχωριστά.
Δεν μπορείς να μιλήσεις για σκηνοθεσία, δεν μπορείς να μιλήσεις για ερμηνεία, δεν μπορείς να μιλήσεις για καμία θεατρική σύμβαση, καθώς αυτό που βλέπεις σε αγγίζει σε πολλαπλά σημεία του διαφράγματος και του συναισθηματικού σου πλέγματος, με την κάθε λέξη να αφορά κι εσένα τον ίδιο, με έναν τρόπο μαγικό. Άλλωστε, ποια σκηνοθεσία να κρίνεις, όταν στην πραγματικότητα έχεις να κάνεις με μια αγνή και πεισματάρα και ειλικρινή κατάθεση ψυχής; Πώς να ασχοληθείς με ερμηνεία, όταν στην πραγματικότητα η Αιμιλία Υψηλάντη απλά κάθεται απέναντί σου και σου μιλά για τη ζωή της; Τι να κρίνεις, εάν υποδύεται καλά τον εαυτό της;
Ξέρετε κάτι, όμως; Μέσα σε όλη αυτή τη φαινομενική απλότητα και τον εκλογικευμένο ορθολογισμό κρύβονται καντάρια ψυχικού σθένους και θεατρικής εμπειρίας, καθώς η ίδια η Αιμιλία Υψηλάντη, καθισμένη σε αυτήν την πολυθρόνα γραφείου, κάτω από τα ξεκάθαρα αλλά τόσο βαθιά σε συναίσθημα φώτα του Θοδωρή Γκόγκου, αναπαριστά σκηνές, στιγμές, εποχές και καταστάσεις, απλά (συνο)μιλώντας.
Έχεις την αίσθηση καθ΄ όλη τη διάρκεια της παράστασης, πως συμμετέχεις σε μια ανθρώπινη αλλά ουσιώδη καλλιτεχνική μέθεξη, όπου η γυναίκα που έχεις απέναντί σου χρησιμοποιεί το θέατρο και την αγάπη της για αυτό ως λύτρωση και κατάθεση ζωής ή αλλιώς ως μια ευκαιρία να συμφιλιωθεί η ίδια με όλα όσα νιώθει πως άφησε σε εκκρεμότητα μέσα της. “Το θέατρο και ο έρωτας είναι συγγενείς εξ αίματος” λέει κάποια στιγμή και νιώθεις την ύπαρξή της να πάλλεται.
Και μαζί της πάλλεται και ό,τι περιβάλλει το σώμα σου εκείνη τη στιγμή, όπου η ψυχή συναντά την αλήθεια σου και τα όνειρά σου αποκτούν σάρκα και φωνή. Είναι η Αιμιλία απέναντί σου, συνειδητοποιείς, σε μια σύμβαση μοναδική που υπερβαίνει τα στεγανά της σκηνής, σε μια χρονική λούπα αέναης αναζήτησης και σε μια καθοριστική στιγμή της στο θέατρο, που αν μη τι άλλο, την όφειλε στον εαυτό της.
•Studio Αργώ – Ελευσινίων 13-15, Μεταξουργείο
Παραστάσεις: Σάββατο στις 21:00, Κυριακή στις 20:00.
Leave A Reply