Ένας υπηρέτης, δύο αφεντικά, στο θεάτρο Ιλίσια, είναι θεατρικό έργο του Richard Bean, σε σκηνοθεσία Θάνου Τοκάκη, με τους Γιώργο Χρυσοστόμου, Γρηγορία Μεθενίτη, Γιάννη Καπελέρη, Αργύρη Γκαγκάνη, Λυδία Στέφου & Νίκο Ιατρού.
Ο Φράνσις χρειάζεται επειγόντως δουλειά. Και ακόμα πιο επειγόντως φαγητό. Όταν λοιπόν του δίνεται η ευκαιρία να εργαστεί για δύο διαφορετικά αφεντικά ταυτόχρονα, αποφασίζει (μάλλον όχι σοφά) να δεχτεί χωρίς να πει τίποτα σε κανέναν. Το πρόβλημα είναι πως το ένα αφεντικό κρύβεται πίσω από ψεύτικη ταυτότητα, το άλλο μπλέκεται σε ύποπτες ιστορίες έρωτα και εγκλήματος και, όσο ο Φράνσις τρέχει πανικόβλητος από τον έναν στον άλλον για να κρατήσει τα πάντα μυστικά, ο κόσμος γύρω του μοιάζει να διαλύεται σε ένα ξέφρενο, απολαυστικό πανδαιμόνιο από παρεξηγήσεις, χαμένα μηνύματα, κρυφούς έρωτες και κακά σχεδιασμένες δολοπλοκίες.
Η παράσταση Ένας υπηρέτης, δύο αφεντικά σε σκηνοθεσία Θάνου Τοκάκη στο Θέατρο Ιλίσια αποτελεί μια εκρηκτική θεατρική πρόταση που επαναπροσδιορίζει την έννοια της σύγχρονης λαϊκής φάρσας. Στο έργο αυτό, ο Ρίτσαρντ Μπιν διασκευάζει με μοναδικό και σύγχρονο τρόπο το κλασικό έργο του Κάρλο Γκολντόνι, Υπηρέτης δύο αφεντάδων, εκσυγχρονίζοντάς το και ενισχύοντας τον φρενήρη ρυθμό του, με αποτέλεσμα το κείμενο να βρίσκει στην ελληνική σκηνή μια ανάγνωση γεμάτη νεύρο, ευφυΐα και καταιγιστικό τέμπο.
Η σκηνοθεσία του Θάνου Τοκάκη, κατορθώνει να συνδυάσει το βρετανικό φλεγματικό χιούμορ με το εκρηκτικό μεσογειακό ταπεραμέντο, παντρεύοντας την ανατρεπτική, σουρεαλιστική ατμόσφαιρα των Monty Python με την παράδοση της commediadell`arte. Ο Τοκάκης στήνει μια άχρονη θεατρική συνθήκη, όπου το οργανωμένο χάος μετατρέπεται σε μια πολύχρωμη φιέστα. Οι ηθοποιοί συντονίζονται με ακρίβεια σε ένα ασταμάτητο γαϊτανάκι από τρέξιμο, σβούρες και πτώσεις, μεταδίδοντας μια ηλεκτρισμένη ενέργεια στο κοινό.
Στην καρδιά αυτού του πανδαιμόνιου βρίσκεται ο Γιώργος Χρυσοστόμου. Στον ρόλο του Φράνσις, ο Χρυσοστόμου παραδίδει ένα ρεσιτάλ σωματικής κωμωδίας, με το πιο γοητευτικό εύρημα να είναι η διαρκής άρση της θεατρικής ψευδαίσθησης. Αν και η παράσταση έχει έναν ξεκάθαρο πρωταγωνιστή, το μεγάλο κέρδος του έργου είναι ότι δεν εγκλωβίζεται σε μια μονοδιάστατη προβολή. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί του θιάσου πλαισιώνουν τον κεντρικό ήρωα επιδεικνύοντας την ίδια εξαντλητική κινητικότητα και ακραία σωματικότητα.
Η Γρηγορία Μεθενίτη ανταποκρίνεται με εξαιρετική ακρίβεια στον απαιτητικό διπλό ρόλο της Ρέιτσελ/Ρόσκο. Οι ηθοποιοί βγαίνουν διαρκώς «χωρίς μάσκα» από τους ρόλους τους, σχολιάζοντας τη θέση τους στον θίασο ή την ίδια τη σύμβαση του θεάτρου, με αποτέλεσμα να μην είναι πάντα σαφές πού τελειώνει ο ρόλος και πού αρχίζει ο ίδιος ο ηθοποιός.
Χαρακτηριστική είναι η στιγμή που ο Χρυσοστόμου δίνει μια άκρως πρακτική εξήγηση στο κοινό: «Η παράσταση διαρκεί μιάμιση ώρα, όχι παραπάνω, η παραγωγή λέει ότι πάνω από μιάμιση ώρα βαριέται ο κόσμος στο θέατρο». μια σπόντα προς το θεατρικό κοινό και την εποχή μας. Ένα εύστοχο σχόλιο για τη σύγχρονη διάσπαση προσοχής, το αχρείαστο σκρολάρισμα και όλο αυτό το brainrot της καθημερινότητας.
Στο ίδιο πνεύμα η επιτυχία συνδυάζεται με την αγορά ενός iPhone 18 ProMax και το άμεσο σχόλιο «Έκανα την πρώτη μου τοποθέτηση προϊόντος στο θέατρο», σταhighlight η σκηνή του Νίκου Ιατρού , ο οποίος στην ερώτηση «Γιατί είσαι τόσο σκληρός;» απαντά «Γιατί έχω τελειώσει Εθνικό», αποθεώνοντας τον σύγχρονο αυτοσαρκασμό.
Πίσω, όμως, από τη κωμική επιφάνεια, τις φωνές και τις κωλοτούμπες, η παράσταση συνδυάζει το αμιγώς κωμικό στοιχείο με μια βαθιά υπαρξιακή θλίψη. Η αχόρταγη, απελπισμένη πείνα του πρωταγωνιστή λειτουργεί ως ένας ισχυρός συμβολισμός για την επιτυχία και το κυνήγι του χρήματος . Το έργο ξεγυμνώνει τη μικροαστικότητα της καθημερινότητάς μας, η οποία συχνά οδηγεί σε κατάθλιψη, αναδεικνύοντας τη σύγχρονη παγίδα στην οποία έχουμε πέσει, την πεποίθηση ότι δεν μπορούμε να νιώθουμε επιτυχημένοι και ευτυχισμένοι αν δεν έχουμε λεφτά.
Αυτή η μεταμοντέρνα προσέγγιση δημιουργεί έναν εξαιρετικό διάλογο με το σήμερα, θυμίζοντάς μας ότι η πραγματική κωμωδία δεν είναι να γελάμε με τα παθήματα των άλλων, αλλά με κάτι που έχουμε κάνει κι εμείς οι ίδιοι, κοιτάζοντας τον εαυτό μας αυτοσαρκαστικά. Όταν ο θίασος απευθύνεται στο κοινό, η σκηνή μετατρέπεται σε έναν καθρέφτη των δικών μας ματαιώσεων και της καθημερινής πάλης για επιβίωση.
Το Ένας υπηρέτης, δύο αφεντικά είναι μια παράσταση υψηλών υποκριτικών απαιτήσεων και λεπτομερούς συντονισμού. Ο Γιώργος Χρυσοστόμου και ένας σπουδαίος, απόλυτα ισορροπημένος θίασος, με την σκηνοθετική ματιά του Θάνου Τοκάκη, προσφέρουν μια σπάνια θεατρική εμπειρία, αποδεικνύοντας ότι η καλή κωμωδία απαιτεί απόλυτη σοβαρότητα, χειρουργική ακρίβεια και, πάνω από όλα, τη γενναιότητα να χαμογελάμε στα δικά μας αδιέξοδα.
• Θέατρο Ιλίσια, Παπαδιαμαντοπούλου 4, Αθήνα.
Παραστάσεις: Δευτ & Τρίτη στις 21:00 & Σαβ στις 18:00
• Κείμενο: Σταμάτης Βλάχος
Leave A Reply