Σινεφίλ κινηματογράφος στα Άνω Πετράλωνα ο Ζέφυρος, σημείο αναφοράς της γειτονιάς, του κέντρου της Αθήνας αλλά και των φίλων του σινεμά και των σπάνιων ταινιών, ο Ζέφυρος στέκει ακοίμητος φρουρός της οδού Τρώων δεκαετίες ολόκληρες και μάλιστα σήμερα αποτελεί σημείο συνάντησης και την καρδιά της ψυχαγωγίας μιας ολόκληρης γειτονιάς που βρίθει μπαρ, εστιατορίων και μεζεδοπωλείων.
Άνοιξε το 1945 αλλά ως υπαίθριος χώρος βαριετέ. Το όνομά του το πήρε από έναν παλιότερο θερινό κινηματογράφο του Θησείου που λειτουργούσε ως σινεμά-βαριετέ-ποτοπωλείον από το 1920 έως το 1938. Ο νέος Ζέφυρος ήταν λαϊκού προσανατολισμού Β’ Προβολής και άντεξε μέχρι το 1986, όταν έσβησε φαινομενικά για πάντα τα φώτα του.
Προσωπική υπόθεση του Νίκου Μουζακιώτη ο Ζέφυρος, λίγα χρόνια αργότερα ξεκινά μια μακρόχρονη συνεργασία με τη New Star, μία ανεξάρτητη σινεφίλ εταιρεία διανομής, η οποία μετά από κάποιες άλλες αποτυχημένες προσπάθειες σε χειμερινές αίθουσες, ανέστησε από τις στάχτες τους την Αλκυονίδα (προτού γίνει και πάλι θέατρο), το Στούντιο και λίαν προσφάτως το θερινό Ατενέ. Χαρακτηριστικό δε του Ζέφυρου ήταν πως ανοίγει πρώτος (πολλές φορές από τα τέλη Απρίλη) και κλείνει τελευταίος μέσα Οκτωβρίου (ρεκόρ που του συνέθλιψε το Ατενέ που λειτουργεί σχεδόν όλο τον χρόνο. Και μετά τα χρόνια της New Star, όμως, το ύφος, το στυλ και το άρωμα των ταινιών που προβάλλει παραμένει το ίδιο, εντός του κεντρικού κυκλώματος διανομής πλέον, με έμφαση στις επανεκδόσεις αλλά και σε κάποιες επιλεγμένες ταινίες Α’ Προβολής.
Βρίσκεται πολύ κοντά στον σταθμό του Ηλεκτρικού, σε έναν πολύ όμορφο δρόμο με χαρακτήρα. Μπαράκια, εστιατόρια, μεζεδοπωλεία, μικρά στέκια γεμίζουν τα πεζοδρόμια, χωρίς όμως να γίνονται φασαριόζικα, όπως στο Γκάζι ή στου Ψυρρή. Λίγο Σαιν Ζερμαίν παριζιάνικη κατάσταση, ο δρόμος είναι πάντα γεμάτος από κόσμο, οι μισοί εκ των οποίων προέρχονται ή θα πάνε αργότερα στον Ζέφυρο. Το σινεμά ξεχωρίζει με την μπορντώ πρόσοψή του, σε ένα χτίσμα πανάρχαιο που φωνάζει την εποχή της γέννησής του. Δεκάδες φωτογραφίες επί του τοίχου και στα ταμπλώ σε κάνουν να σταθείς και να χαζέψεις θες δεν θες. Το ταμείο βρίσκεται φάτσα στη μικρή υπερυψωμένη είσοδο, ενώ το μπαρ που θυμίζει καντίνα εποχής, θα το συναντήσετε στα αριστερά σας με το που μπαίνετε.
Η αίθουσα είναι σχετικά μεγάλη, με πολύ πράσινο στους τοίχους δεξιά και αριστερά, ενώ τα χαμηλά κτίρια αφήνουν το μάτι να ανασάνει. Η οθόνη είναι μεγάλη, κτιστή, με φόντο τον ουρανό και τα αεροπλάνα. Οι θέσεις έχουν μεγάλη άνεση μεταξύ τους, τα τραπεζάκια είναι πολλά, το χαλίκι στο πάτωμα κατάλευκο και ο κεντρικός διάδρομος μπορντώ τσιμέντο, αλλά προσέξτε γιατί η υψομετρική του διαφορά κάνει πολλούς να σκοντάψουν. Ολόγυρα στην αίθουσα υπάρχουν παλιές μηχανές προβολής οι οποίες φωτίζονται πολύ όμορφα. Γενικά, τίποτα δεν δείχνει να έχει αλλάξει από τότε που άνοιξε ξανά το 1990 (ίσως να μην έχει αλλάξει και τίποτα από το 1945), αλλά είναι πάντα φρεσκοβαμμένος και περιποιημένος. Η προβολή είναι ψηφιακή από DCP και ο στερεοφωνικός ήχος ακούγεται πάντα δυνατά, με διαύγεια και καλά μπάσα.
• Ζέφυρος – Τρώων 36, Άνω Πετράλωνα
