to top

Είδαμε την σειρά | Lupin

Είδαμε την σειρά | Lupin

Lupin, είναι αστυνομική σειρά των Netflix/Gaumont, δημιουργία του Τζωρτζ Κέυ, με τους Ομάρ Συ, Βενσάν Λοντέζ, Λυντιβίν Σανιέ, Ερβέ Πιερ, Κλοτίλντ Εσμ, Νικόλ Γκαρσιά.

Ο Ασάν Ντιόπ, που εργάζεται ως καθαριστής στο Λούβρο, προκειμένου να εξοφλήσει το χρέος του σε κάτι τοκογλύφους που απειλούν τη ζωή τη δική του αλλά και της οικογενείας του, τους προτείνει ένα ευφάνταστο σχέδιο για να ληστέψουν το περιδέραιο της Μαρίας Αντουανέτας κατά τη διάρκεια της δημοπρασίας του στο Λούβρο. Μολονότι τα πάντα οδεύουν αρχικά καλώς, σύντομα στραβώνουν ολοκληρωτικά και εν τέλει το περιδέραιο επιστρέφει στη θέση του.

Τίποτα όμως δεν είναι τόσο απλό σε αυτήν την ιστορία που ξεκινά ως μια καλά οργανωμένη ληστεία για να εξελιχθεί σε ένα πολύπλοκο δράμα δικαίωσης, εκβιασμού και συνεχών απειλών. Μόνο όταν πλέον είναι πολύ αργά, ένας αστυνομικός του οποίου οι θεωρίες γίνονταν αντικείμενο χλεύης από τους συναδέλφους του, συνειδητοποιεί πως όντως τα πρόσφατα γεγονότα μοιάζουν να πηγάζουν από τα βιβλία του Αρσέν Λουπέν, του αριστοκράτη εγκληματία.

 

 

Όταν ένας ταλαντούχος σεναριογράφος που το έχει με το τηλεοπτικό έγκλημα συναντιέται με την εξαίρετη γαλλική σχολή του αστυνομικού σινεμά (και τηλεόρασης επί του προκειμένου), το αποτέλεσμα επιβραβεύεται από συνεχή επιφωνήματα έκπληξης και αγωνίας καθώς και από τον ενθουσιασμό εκατομμυρίων θεατών σε ολόκληρο τον κόσμο, γεγονός πρωτοφανές για μια γαλλόφωνη παραγωγή (εντάξει, προφανώς μεταγλωττισμένη την παρακολουθούν στα ξένα, αλλά και πάλι).

Ο Ομάρ Συ -ήδη γκράντε αστέρι του σινεμά- εντυπωσιάζει και γίνεται σημείο αναφοράς της σειράς, καθώς “παντρεύεται” τον ρόλο του φοβισμένου μικρού παιδιού που έχασε τα πάντα σε μια στιγμή πριν από χρόνια για να μεταμορφωθεί σήμερα σε ένα θρασύ και αδίστακτο απατεώνα, με απώτερο σκοπό τη δικαίωση του πατέρα του που αυτοκτόνησε κάποτε στη φυλακή, κατηγορούμενος για μια ληστεία που δεν είχε διαπράξει. Τα πέντε επεισόδια του πρώτου μέρους της σειράς διακατέχονται από ένα αμιγές κινηματογραφικό ύφος και μια αίσθηση μεγάλης και σοβαρής παραγωγής, ενώ η δομή τους και η διάρκειά τους προσφέρεται ιδανικά για συνεχόμενη παρακολούθηση, σαν μια συναρπαστική ταινία 4,5 ωρών.

Βασικός πρωταγωνιστής αναδεικνύεται και το μοντάζ που κόβει και ράβει τα πλάνα με έναν τρόπο ακαριαίο, ταξιδεύοντας μπρος και πίσω στον χρόνο, εντείνοντας τη δύναμη των γεγονότων αλλά και την αίσθηση των ανατροπών. Το δε σενάριο, καθώς συνδυάζει ιδανικά το μυστήριο, τη δράση αλλά και το διακριτικό χιούμορ που είναι απαραίτητο καθώς την ιστορία δεν τη λες και ανάλαφρη, μετατρέπει τον “Lupin” σε ένα έξοχο τηλεοπτικό θέαμα, που μεταφέρει στην οθόνη την απόλαυση και την εμπειρία του καλού αστυνομικού μυθιστορήματος.

Μάνος Θηραίος

Μάνος Θηραίος

Δεν ξέρω αν φταίει το ότι γύρω από τα Κάτω Πατήσια όπου γεννήθηκα και ζω υπήρχαν πολλοί κινηματογράφοι, το ότι είμαι μοναχαπαίδι ή ότι οι γονείς μου είχαν πάρει είδηση πως τους άφηνα στην ησυχία τους όταν έβλεπα ταινία. Κάπου εκεί πάντως έγινε η ζημιά, στα σίγουρα. Κι όσο, μεγαλώνοντας, ανακάλυπτα πως το σινεμά ήταν κάτι περισσότερο από περιπέτειες, κωμωδίες, από την Αλίκη ή την Έλενα Ναθαναήλ εκείνο το καλοκαίρι, τόσο μεγάλωνε και το ταξίδι. Πάντα γούσταρα να βλέπω ταινίες κι ύστερα να τις αφηγούμαι στους δικούς μου ανθρώπους. Κι ας μην τους γνώριζα όλους με το όνομά τους.