“Όποιος κι αν Είσαι, εάν όντως Υπάρχεις κι εάν υπάρχει οτιδήποτε πιο λογικό από ό,τι είναι τώρα να συμβεί, τότε Επίτρεψέ του να συμβεί κι εδώ. Αν όμως με Εκδικείσαι για την άφρονα αυτοκτονία μου, μέσα από την ασχήμια και την παράνοια αυτής εδώ της μετά θάνατον ζωής, τότε να Ξέρεις πως κανένα βασανιστήριο δεν μπορεί να συγκριθεί με την περιφρόνηση την οποία πάντοτε θα νιώθω σιωπηλά, κι ας περάσουν εκατομμύρια χρόνια μαρτυρίου”. Με αυτήν την προσευχή προς τον Έναν που κυβερνά τα πάντα, ο νεκρός στον ύπνο του άνδρας αφήνει τον κόσμο αυτό για να μεταβεί σε μια σφαίρα μετουσίωσης και αυτογνωσίας, καθώς γίνεται ένα με το σύμπαν και με τη δύναμη αυτή να μεταμορφώνεται κι εκείνος σε Κύριο άλλων κόσμων και ανθρώπων, καθώς ανέρχεται και μαζί βυθίζεται στην υπέρτατη ισχύ του που όμως τον διαφθείρει.

Ένα εξαιρετικό, πανανθρώπινο και βαθιά φιλοσοφικό -εντός της αφηγηματικής του απλότητας- κείμενο, μεταμορφώνεται σε ένα οπτικό ποίημα στη σκηνή του θεάτρου Κιβωτός, έτσι όπως ο Άρης Σερβετάλης και η Έφη Μπίρμπα μάς ταξιδεύουν στο όνειρο αυτού του γελοίου. Σε μια σκηνή μαγική (εικαστική εγκατάσταση-σχεδιασμός κοστουμιών: Έφη Μπίρμπα, σχεδιασμός φωτισμού: Γιώργος Καρβέλας) που μοιάζει να εξαϋλώνει τους τοίχους του θεάτρου και να μας ανοίγει τις πύλες ενός άλλου -κυριολεκτικά- κόσμου, κάπου εκεί ψηλά, η παράσταση παίζει με την πραγματικότητα, τον χρόνο και τις διαστάσεις, μεταμορφώνοντας έναν μονόλογο σε υπερπαραγωγή, δικαιολογώντας και το τελευταίο δευτερόλεπτο του χρόνου που ο θεατής καλείται να προσφέρει ώστε να παρακολουθήσει αυτό το ταξίδι στην ανθρώπινη αυθυπαρξία και μαζί στο μεγαλειώδες τίποτα της ύπαρξής μας. “Το όνειρο ενός γελοίου” συγκρούεται με την παροδικότητα και την αιωνιότητα του Ανθρώπου, όπου ο καθένας εξ ημών είναι και ένας εν δυνάμει μικρός θεός που καθοδηγεί, τιμωρεί, προδίδει και ξεγελά τα δημιουργήματά του.

Θεοί είμαστε όλοι στο σύμπαν που εμείς δημιουργούμε, θεός και ο Άρης Σερβετάλης που για ακόμη μία φορά με έκανε να αμφισβητώ τη γήινη υπόστασή του. Δεν θα δαπανήσω τον χρόνο σας γράφοντας πόσο εξαιρετικός υπήρξε ακόμη και πάλι στην ερμηνεία του, ούτε για το πώς μπορεί με μια εσωτερική, αστείρευτη δύναμη να μεταμορφώνει την ίδια του την ύπαρξη σε κάτι άλλο, πιο μεγάλο κι από εκείνον.

Αυτά θα τα διαπιστώσετε (ή τα έχετε ήδη διαπιστώσει) παρακολουθώντας τον ακόμα ξανά και ξανά και ξανά να παραδίδει και να παραδίδεται στον ρόλο, μετατρέποντας το θέατρο σε ιερή κοινωνία. Με ένα κείμενο το οποίο μοιάζει να τον εκφράζει στο απόλυτο, αντιστρέφει τον εκκωφαντικό μονόλογο σε πνευματικό ψίθυρο και μαζί λειτουργία του ανθρώπινου σφάλματος όσο αντιπαλεύει το μεγαλείο.

“Το όνειρο ενός γελοίου” είναι ένα σουρεαλστικό έργο τέχνης και μια απόκοσμη κραυγή μοναξιάς και συντέλειας, το οποίο με άφησε με το στόμα ανοιχτό αλλά και με ένα “όμως” να τριβελίζει στο μυαλό μου μετά. Είναι αυτή η αίσθηση που γεννιέται μέσα μου -μετά από κάτι όντως τόσο μεγαλειώδες- εάν και εφόσον η παράσταση -όσο σπουδαία κι αν είναι- έδωσε την ευκαιρία στο κείμενο να ανασάνει. Ως προς αυτό, έφυγα από το θέατρο Κιβωτός με μια μικρή αμφιβολία.

Βλέπετε, είναι τόση η οπτική και ακουστική πληροφορία, τόσο παραμορφωμένα τα πάντα μέσα από το κάτοπτρο του ονειρικού παραλόγου, ώστε συνέλαβα τον εαυτό μου απλά να μαγεύεται από την εικόνα, τον ήχο και το υπνωτιστικό άκουσμα της φωνής του Άρη Σερβετάλη και να μην δίνω σημασία στις λέξεις. Αναμφισβήτητα, ακόμα και υπό αυτή τη συνθήκη, το εξαίρετο αυτό κείμενο δουλεύει υπόγεια μέσα σου, αλλά δεν παύω να αναρωτιέμαι εάν επιτρέπει σε κάποιον όχι απαραίτητα μυημένο θεατή να το κατανοήσει εις βάθος, ως οφείλει να συμβεί.