Η παράσταση Χρόνος από δεύτερο χέρι, είναι βασισμένο στο βιβλίο της Σβετλάνα Αλεξίεβιτς, Second Hand Time (Το τέλος του Κόκκινου Ανθρώπου, εκδόσεις Πατάκη), που παρουσιάζεται στη σκηνή του Φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, σε διασκευή και σκηνοθεσία της Βίλια Χατζοπούλου, με τους Ελένη Καστάνη, Γιώργο Καφετζόπουλο, Αφροδίτη Αλ Σάλεχ, Μαρία Καλαμποκιά, Γιώργο Μανιάδη, Αγγελική Μπούρα & Μαρία Σταυροπούλου.
Το έργο αφορά αληθινές ιστορίες ανθρώπων που έζησαν τον 20ο και τον 21ο αιώνα, στη Ρωσία. Η παράσταση δίνει φωνή στους πιο ευάλωτους να μιλήσουν για την πίεση των μεταβάσεων και την αγριότητα των πολέμων. Ο κοινός άξονας των ιστοριών είναι η επιβίωση των ανθρώπων, σε συνθήκες κινδύνου. Πως οι μικρές ιστορίες γράφουν τη μεγάλη Ιστορία
Στη σκηνή του Φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, η πρώτη πανελλήνια θεατρική μεταφορά του εμβληματικού έργου της Σβετλάνα Αλεξίεβιτς (Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 2015), «Χρόνος από δεύτερο χέρι – Το τέλος του Κόκκινου Ανθρώπου», σε διασκευή και σκηνοθεσία της Βίλιας Χατζοπούλου, καταθέτει μια, πανανθρώπινη και αμιγώς γυμνή ανατομία της ανθρώπινης ύπαρξης.
Το έργο φέρνει στο προσκήνιο αληθινές ιστορίες ανθρώπων που βίωσαν τις μεγάλες ανατροπές του 20ού και 21ου αιώνα στη Ρωσία. Η παράσταση δίνει φωνή στους πιο ευάλωτους, φωτίζοντας πώς οι μικρές, ατομικές διαδρομές γράφουν τελικά τη μεγάλη Ιστορία. Στο επίκεντρο βρίσκεται η πίεση των πολιτικών μεταβάσεων, η αγριότητα των πολέμων και το αμείλικτο ερώτημα: «Αλλάζει η Ιστορία τους ανθρώπους ή οι άνθρωποι μπορούν τελικά να αλλάξουν την Ιστορία;»
«Όλη μας η περιουσία είναι αυτά που ζήσαμε.»
Ο κοινός παρονομαστής των αφηγήσεων είναι ο διαρκής αγώνας για επιβίωση σε συνθήκες κινδύνου. Όταν οι βεβαιότητες μιας ολόκληρης ζωής καταρρέουν, η επιβίωση αναδεικνύεται ως η μέγιστη τελετουργία της καθημερινότητας , το πιο ανθεκτικό μας ένστικτο απέναντι στην απώλεια.Η έννοια του «δεύτερου χεριού» λειτουργεί ως μια συνθήκη οικεία για την εποχή μας, ένα αποτύπωμα μνήμης που κουβαλάει η κάθε γενιά ανεξαρτήτως φύλου , φυλής και γεωγραφίας.
Πίσω από τα ιστορικά γεγονότα, οι ιστορίες μιλούν για θέματα καθολικά: τον έρωτα, τον θάνατο, το πένθος, την αποδοχή, την μοναξιά, αλλά και τη διαρκή αναζήτηση για το τι είναι σωστό και τι λάθος.
Η σκηνοθεσία πετυχαίνει το πιο δύσκολο στοίχημα: η αφήγηση παραμένει ζωντανή χωρίς να μετατρέπεται σε μάθημα Ιστορίας. Το συναίσθημα φτάνει στον θεατή αβίαστα, χωρίς να του επιβληθεί. Η διασκευή επικεντρώνεται σε πέντε χαρακτηριστικές ιστορίες, τις οποίες ζωντανεύουν επτά ήρωες. Κάθε χαρακτήρας ορίζει μόνος του το πλαίσιο της εξομολόγησής του.
«Μια σταγόνα αίμα ισοδυναμεί με μια σταγόνα πετρέλαιο.»
Οι αφηγήσεις δεν έχουν την ίδια ένταση , άλλες κινούνται με εσωτερική συγκράτηση κι άλλες αφήνουν το συναίσθημα να ξεσπάσει. Αυτή η εναλλαγή κρατά την προσοχή αμείωτη, αναδεικνύοντας ξεχωριστές ανθρώπινες μοίρες.
«Το φαγητό είναι έτοιμο. Θα ήθελα, έστω για μια φορά, να φάω με κάποιον παρέα.»
Οι επτά ηθοποιοί της παράστασης (Ελένη Καστάνη, Γιώργος Καφετζόπουλος, Αφροδίτη Αλ Σάλεχ, Μαρία Καλαμποκιά, Γιώργος Μανιάδη, Αγγελική Μπούρα, Μαρία Σταυροπούλου) λειτουργούν ως ένα πειθαρχημένο σύνολο. Οι ερμηνείες τους ξεχωρίζουν επειδή υπηρετούν την πολυφωνία του κειμένου και δεν καπελώνουν τις μαρτυρίες, προσφέροντας μια συγκινητική κατάθεση πίστης, αντοχής και ανθρωπιάς.
Η μουσική του Νίκου Κυπουργού, η οποία υφαίνει με ακρίβεια και ευαισθησία τον ηχητικό κόσμο των αναμνήσεων. Η εικαστική συμβολή του ζωγράφου Γιώργου Ρόρρη, ο οποίος φιλοτέχνησε ειδικά για την παράσταση ένα έργο εμπνευσμένο από το βιβλίο, προσδίδοντας μια βαθιά συμβολική διάσταση στη σκηνική ταυτότητα.
Ο Χρόνος από δεύτερο χέρι είναι μια παράσταση που αφήνει βαθύ αποτύπωμα. Υπενθυμίζει ότι, απέναντι στη βία της εξουσίας και τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις, αυτό που απομένει είναι η ανθρώπινη φωνή και η προσπάθεια να συνεχίσει κανείς να επιβιώνει , με βαθιές χαρακιές .
• Δημοτικό Θέατρο Πειραιά – Φουαγιέ, Λεωφόρος Ηρώων Πολυτεχνείου, Πειραιάς.
Παραστάσεις: Παρ & Σαβ στις 20:00 και Κυρ στις 19:00.
• Κείμενο: Σταμάτης Βλάχος
Leave A Reply