“Ταρτούφος” του Μολιέρου, μετάφραση: Κ.Χ. Μύρης, σκηνοθεσία: Έλενα Μαυρίδου, πρωταγωνιστούν: Γιάννης Τσορτέκης, Ιωάννα Παππά, Μάξιμος Μουμούρης, Βασιλική Τρουφάκου, Χριστίνα Τσάφου, Βαγγέλης Αλεξανδρής, Ρένος Ρώτας, Σόλων Τσούνης, Ιζαμπέλλα Φούλοπ, Στέργιος Κοντακιώτης, Στάθης Γεωργαντζής.
Στην οικία του κυρίου Οργκόν μεγάλη αναστάτωση έχει προκαλέσει η άφιξη του Ταρτούφου, ενός τυχοδιώκτη απατεώνα που προσποιείται τον ευσεβή πνευματικό σύμβουλο, με απώτερα όμως κίνητρα. Ο κύριος Οργκόν τον εμπιστεύεται για κάθε του απόφαση, αδιαφορώντας για όσα του λένε η γυναίκα του και τα δύο του παιδιά.
Το κακό όμως παραγίνεται, τη στιγμή που αποφασίζει να διαλύσει τον αρραβώνα της κόρης του με τον αγαπημένο της για να την παντρέψει με τον Ταρτούφο, οπότε ολόκληρο το σπιτικό συνωμοτεί για να ανοίξουν επιτέλους τα μάτια του κύρη τους προτού να είναι πολύ αργά.
Φαντασμαγορική οπτικά παράσταση που χαίρει μιας μεγάλης παραγωγής αλλά και ενός πλούσιου και ανοιχτόκαρδου επιτελείου ηθοποιών, ο δια χειρός Έλενας Μαυρίδου “Ταρτούφος” στο θέατρο Αλκυονίς αποτελεί ένα σύγχρονο ανέβασμα μέσα από κλασικότροπη ματιά. Τα εντυπωσιακά κουστούμια, τα μεγάλα σκηνικά και οι λαμπεροί φωτισμοί συντελούν σε αυτόν τον οπτικό πλούτο, ο οποίος τρόπον τινά πλαισιώνει και κοντράρει δημιουργικά το αφηγηματικό αλλά και το ερμηνευτικό μοτίβο της παράστασης.
Έτσι λοιπόν, έχουμε μια εικόνα απόλυτα ταυτισμένη με τον χρόνο αφήγησης του “Ταρτούφου” αλλά έκφραση, εκφορά και σωματικότητα που ταυτίζονται με μια ματιά σημερινή και επίκαιρη και η οποία την ίδια στιγμή αποξενώνει τους χαρακτήρες από την ανθρώπινη διάστασή τους, ενισχύοντας την υπερβολή και τοποθετώντας τους επί σκηνής σαν μαριονέτες ενός περιοδεύοντος κουκλοθεάτρου.
Αντιλαμβανόμενος το πόσο απάνθρωπα χειριστικός είναι ο Ταρτούφος έτσι όπως καθοδηγεί διαρκώς ανθρώπους και γεγονότα για το δικό του όφελος, τούτο εδώ το κλείσιμο του ματιού στο θέατρο μαριονέτας, με τον απατεώνα ήρωα να κρατά τα αόρατα σχοινιά των ανθρώπων γύρω του, βγάζει νόημα. Την ίδια στιγμή, όμως, ένιωσα να με αποξενώνει από το κείμενο και τη μαεστρία του λόγου του, καθώς έπιανα τον εαυτό μου να χαμογελάει περισσότερο με το πώς κινείτο ο κάθε ήρωας επί σκηνής και με τις γκριμάτσες που έκανε παρά με το τι έλεγε.
Ας πούμε, με πιο απλά λόγια, πως μου έλειψαν οι λεπτές, απαραίτητες ισορροπίες μεταξύ του λόγου και της προτεινόμενης σκηνικής φόρμας, έτσι όπως ένιωθα μια ροπή προς τη μπουφόνικη υπερβολή.
Ο θίασος πάντως δείχνει και να το διασκεδάζει και να ιδρώνει τη φανέλα ώστε να ανταποκριθεί στην απαιτητική σωματικότητα της υποκριτικής έκφρασης. Ο Γιάννης Τσορτέκης καθοδηγείται και επιλέγει έναν εκρηκτικό “Ταρτούφο”, κόντρα στην “ευγενική” και “αγαθή” περσόνα που προτάσσει ο συγγραφέας, σαν να ακολουθεί μια εξπρεσιονιστική φόρμα που συνομιλεί κρυφά με τον θεατή αποκαλύπτοντας τις προθέσεις του, ενόσω ο εντός παράστασης περίγυρός του εθελοτυφλεί.
Από τους υπόλοιπους ρόλους θα μου επιτρέψετε να ξεχωρίσω τη Βασιλική Τρουφάκου, η οποία έχει όλη την ορμή και το θράσος που απαιτεί η ηρωίδα της, εγκλωβισμένη όμως στη σκηνοθετική φόρμα που της επιβάλλει μια διαρκή ένταση, όπως επίσης και τον Ρένο Ρώτα που επίσης ανταποκρίνεται με ακρίβεια στη συγκεκριμένη σκηνοθετική συνθήκη, επενδύοντας στο φαίνεσθαι και τη σωματική έκφραση.
Ο Σόλων Τσούνης και η Ιζαμπέλλα Φούλοπ χαρίζουν αμφότεροι μια γοητευτική αφέλεια στον ρόλο τους, όμως, δεν μπορώ να κρύψω πως την καρδιά μου έκλεψαν η Ιωάννα Παππά και ο Μάξιμος Μουμούρης, με τον τρόπο που όχι μόνο έμειναν πιστοί στη σκηνοθετική ιδέα αλλά επένδυσαν στην προσωπική τους ερμηνευτική αντίληψη ώστε να την πάνε ένα βήμα παρακάτω, χαρίζοντας μικρά ερμηνευτικά διαμαντάκια στην παράσταση, είτε με μια λέξη, είτε με ένα βλέμμα τους.
• Αλκυονίς – Ιουλιανού 42-46, Πλατεία Βικτωρίας
Παραστάσεις: Πέμπτη στις 20:00, Παρασκευή στις 21:00, Σάββατο στις 18:00 & 21:00, Κυριακή στις 19:00
Leave A Reply