“Ο Αρχιτέκτων” της Φώφης Τρέζου, σκηνοθεσία: Ζωή Ξανθοπούλου, πρωταγωνιστούν: Γιώργος Παπαπαύλου, Θεόφιλος Μακρής, Μαρίνα Φλωροπούλου.
Ένα ζευγάρι ετοιμάζεται να αποκτήσει το σπίτι των ονείρων του και προς αυτή την κατεύθυνση έρχεται σε επαφή με έναν διακεκριμένο αρχιτέκτονα για να τους το σχεδιάσει. Αυτό που δεν περίμεναν με τίποτα, όμως, είναι πως ο Αρχιτέκτων επιβάλλει κάθε λεπτό τη δική του άποψη, μηδενίζοντας ή τροποποιώντας χειριστικά τις επιλογές των πελατών του.
Με τον καιρό, μια διαδικασία ευχάριστη και σε πρώτη ανάγνωση απλή για το ζευγάρι, μετατρέπεται σε βασανιστήριο, καθώς η προσωπική τους βούληση εξανεμίζεται, έρμαιο στις επιλογές του δημιουργού, ο οποίος δεν επιβάλλει απλά στυλ αλλά τρόπο ζωής και ύφος ύπαρξης, στον όνομα της αρμονίας που εκείνος έχει στο μυαλό του.
Γραμμένο το 1963 και βασισμένο σε προσωπικές εμπειρίες της συγγραφέως, Φώφης Τρέζου, το έργο αποτελεί ένα ιδιαίτερα ευχάριστο θεατρικό παράδοξο. Βλέπετε, ο “Αρχιτέκτων” δεν ανήκει σε είδη -αντιθέτως τα σπάει για να τα ανασυνθέσει. Κάπου μεταξύ μαύρης κωμωδίας, πολιτικού σχολίου, θεάτρου του παραλόγου και εφιαλτικού θρίλερ, η ιστορία προσφέρεται για πολλαπλές αναγνώσεις και ανεβάσματα, αφήνοντας χώρο στον εκάστοτε δημιουργό να το αντιληφθεί μέσα από το δικό του πρίσμα και να του δώσει την “αρχιτεκτονική” διάσταση που εκείνος επιθυμεί. Στο Εθνικό ανέβηκε για πρώτη φορά, το 1971 και έκτοτε επέστρεψε στο σανίδι λίγες φορές έως τώρα.
Φέτος, ο “Αρχιτέκτων” επιστρέφει στη σκηνή του Θεάτρου 104 και αποδεικνύει μέσα από την πολύ ενδιαφέρουσα ανάγνωσή του πως παραμένει επίκαιρος όσο ποτέ. Η Ζωή Ξανθοπούλου αφήνεται στον υπερρεαλιστικό κόσμο του κειμένου και οραματίζεται μια παράσταση που παίζει και εκείνη με τα είδη όπως και το έργο. Από την κωμωδία στο δράμα και από τον εφιάλτη στο ξαφνικό μιούζικαλ που δεν φοβάται τα σκοτάδια, ο δικός της “Αρχιτέκτων” σπάει καλούπια, σχήματα και τείχη, επιτρέποντας στις αισθήσεις να συμπορευθούν με τη λογική του παράλογου και στις ιδέες να ξεχειλίσουν ασχημάτιστες, διαγράφοντας το κατεστημένο σαν γραφή επάνω σε λευκό πίνακα.
Βέβαια, όλη η παράσταση είναι ο ίδιος ο Αρχιτέκτων, επί του οποίου ο χαρισματικός Γιώργος Παπαπαύλου συνθέτει το οικοδόμημα λέξη προς λέξη και συλλαβή προς συλλαβή, από την πρώτη κιόλας επιβλητική του είσοδο στη σκηνή, συλλαμβάνοντας ακαριαία την προσοχή του θεατή. Κοινωνός ενός κόσμου Τέχνης και Χάους που καθορίζονται από την αρμονία του δικού του -αψυχολόγητου- ψυχισμού, φαντάζει τεράστιος, τρομακτικός και αναπάντεχα επικίνδυνος, σαν θεός που παίζει με τα δημιουργήματά του, με στόχο την προσωπική του ικανοποίηση που και αυτή με τη σειρά της πηγάζει από την αντίληψη που έχει για το σύμπαν το οποίο δημιουργεί.
Πλάστης και Κυβερνήτης μαζί, ο άτεγκτος στις ιδέες του Αρχιτέκτων του Γιώργου Παπαπαύλου διατάζει, καθορίζει, χειραγωγεί, επιβάλλεται και απαιτεί λατρεία και αφοσίωση. Με αξιοζήλευτο μέτρο στην έκφραση και στα ανοίγματα, με κυρίαρχο όπλο τη φωνή, αφήνει το βλέμμα του να διαπερνά ψυχρό τους “υπηκόους” και λατρευτές του αλλά να πλημμυρίζει συναίσθημα στις δικές του στιγμές ικανοποίησης. Ταξιδεύοντας σε συναισθήματα και πανανθρώπινες ιδέες με κάθε λέξη και με εκφορά διαρκώς εναλλασσόμενη, προσφέρει απλόχερα μια ερμηνεία που δύσκολα ξεχνιέται.
Αρωγοί του στο δύσκολο αυτό έργο, η διακριτικά κωμίκα Μαρίνα Φλωροπούλου, με την οποία γελάς ενόσω σε κάνει ταυτόχρονα να τη λυπάσαι, αλλά και ο Θεόφιλος Μακρής που με τη δική του slapstick -στα όρια του καρτούν- παρουσία, κάνει τη δική του δήλωση στο γιν-γιανγκ του ζεύγους, επιβεβαιώνοντας την πληθώρα νοημάτων του έργου όπως και την πολύπλευρη σκηνοθετική του αντιμετώπιση.
• Θέατρο 104 – Ευμολπιδών 41, Γκάζι
Παραστάσεις: Σάββατο στις 21:, Κυριακή στις 19:00
Leave A Reply