Κόκκινο του Τζων Λόγκαν, μετάφραση-σκηνοθεσία: Γιώργος Κιμούλης, πρωταγωνιστούν: Γιώργος Κιμούλης, Δημήτρης Γκοτσόπουλος.
Νέα Υόρκη, τέλη των ’50s. Ένας νεαρός, φιλόδοξος ζωγράφος πιάνει δουλειά ως βοηθός του Μαρκ Ρόθκο, του καλλιτέχνη που εκείνα τα χρόνια μεσουρανούσε ως ο μεγάλος εκπρόσωπος του αφηρημένου εξπρεσιονισμού, με τους πάντες να υποκλίνονται στην πρωτοποριακή ματιά του. Ήταν η εποχή που ο Ρόθκο είχε αναλάβει μια μεγάλη παραγγελία από τον αρχιτέκτονα που φιλοτεχνούσε το εστιατόριο ενός ολοκαίνουργιου ουρανοξύστη, το οποίο ήθελε να μετατρέψει σε οίκο τέχνης. Απότομος, απόμακρος και απαιτητικός, ο Ρόθκο ξεκαθαρίζει εξ αρχής στον αμήχανο Κεν τα όρια της σχέσης τους, όρια που ο ίδιος όμως αρχίζει να θολώνει σταδιακά, καθώς δείχνει να εμπιστεύεται στον νεαρό τις μύχιες σκέψεις του για την τέχνη. Κι είναι ακριβώς επί της τέχνης όπου ορίζεται η προσωπική σχέση των δύο τόσο ακραία διαφορετικών ανδρών, καθώς ο ένας μοιάζει να μεταλαμπαδεύει τη θεώρησή του στον άλλον, με τους ρόλους μέντορα-μαθητή να μοιάζουν κάποιες φορές απροσδιόριστοι.
Αυτός ο ανοιχτός διάλογος περί τέχνης υποψιάζομαι πως κέντρισε το ενδιαφέρον του Γιώργου Κιμούλη ως προς την επιλογή του να εντάξει το “Κόκκινο” στο πάντοτε προσεκτικά επιλεγμένο ρεπερτόριό του. Πολλώ δεν μάλλον σε μια εποχή που η τέχνη ως αντίδραση αμφισβητείται και καταπατείται από ατζέντες παντός είδους και από ανθρώπους σε κάθε θέση να της γυρίζουν την πλάτη περιφρονητικά έναντι ενός κραυγαλέα υβριστικού πραγματισμού.
Εννοείται βέβαια, πως οι δύο πυκνογραμμένοι και άριστα οριοθετημένοι ήρωες του έργου που εξασφαλίζουν ερμηνείες υψηλού βεληνεκούς είναι σίγουρα παράγοντες που έλαβε σοβαρά στα υπ’ όψιν του κατά την επιλογή και την προετοιμασία του έργου. Ο συγγραφέας Τζων Λόγκαν χρησιμοποιεί εντέχνως την αφήγηση και τον καταιγιστικό ρεαλισμό των διαλόγων, ανεβάζοντας την ένταση και το ενδιαφέρον στο “Κόκκινο”, συνδυάζοντας αρμονικά πτυχές ανθρώπινες και καθημερινές με ιδέες πανανθρώπινες και μαζί κριτική θεώρηση της τέχνης και του ρόλου της στη ζωή και στον ψυχισμό του καθενός.
Στη σκηνοθεσία του παραμένει πιστός στην αφοπλιστική απλότητα των ερμηνειών και σε έναν ρυθμό ακραιφνώς ταχύ, ο οποίος δεν στερεί από την παράσταση τις απαραίτητες ανάσες και σιωπές, ακόμα κι όταν αυτές δεν ακούγονται.
Εντός του σκηνικού χώρου που χαίρει θεατρικής λειτουργικότητας και αισθητικής υπεροχής (σκηνικά: Μανόλης Παντελιδάκης, φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου, κοστούμια: Σοφία Νικολαΐδη) η σκηνοθεσία του Γιώργου Κιμούλη αφηγείται χωρίς διδακτισμό, διδάσκει χωρίς φιοριτούρες και απευθύνει ξεκάθαρα τις ιδέες του έργου στον θεατή, χωρίς να “διευκολύνει” την αφήγηση αλλά και χωρίς να γίνεται ποτέ ελιτίστικη.
Ο ίδιος στον ρόλο του Μαρκ Ρόθκο, μεταμορφώνεται και υποχωρεί στον χαρακτήρα με ερμηνευτικό θάρρος και αυταπάρνηση με την άνεση που του χαρίζουν απλόχερα η τεράστια εμπειρία και αυτό το έμφυτο ταλέντο που πάντοτε μάγευε, από τα χρόνια ακόμα του “Χιτ” στο πλευρό του Δημήτρη Χορν.
Ο Γιώργος Κιμούλης είναι από τους γενναιόδωρους αυτούς ηθοποιούς που όχι μόνο παύει να είναι ο εαυτός του επάνω στη σκηνή αλλά και που χάρη σε αυτό το τεράστιο, πηγαίο ταλέντο του δεν χρειάζεται ποτέ να αποδείξει πόσο καλά υποδύεται τον ρόλο που έχει αναλάβει, με αποτέλεσμα να μην αντιλαμβάνεσαι ποτέ πως “υποκρίνεται”.
Στο “Κόκκινο” παρακολουθείς τον Μαρκ Ρόθκο στη σοφίτα του στη Νέα Υόρκη και οι μοναδικές στιγμές που “επιστρέφεις” εντός του Μουσούρη, είναι όταν ο Κεν, ο νεαρός βοηθός, απευθύνεται στο κοινό, καθώς ο ίδιος ο συγγραφέας έχει επιλέξει μικρά, “ντοκυμανταιρίστικα” ιντελρούδια στην αφήγηση, τα οποία μάλιστα λειτουργούν καταλυτικά ως προς την εξέλιξη του μύθου.
Ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος είναι ο νεαρός, φιλόδοξος, starstruck και νεανικά αναιδής Κεν, ρόλος τον οποίο υπηρετεί με αφοπλιστική άνεση, αντλώντας έμπνευση από αμέτρητες, εμβληματικές φιγούρες “επαναστατών” με ή χωρίς αιτία του Χόλυγουντ.
Με έμφαση στην προέκταση του σώματός του και με εκφορά που ακόμα και στα Ελληνικά ακούγεται ως προφορά μετανάστη ή κατοίκου λαϊκής γειτονιάς της Νέας Υόρκης (ας όψεται και η εξαιρετική μετάφραση που υπογράφει ο Γιώργος Κιμούλης), ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος κινείται με άνεση και εκτόπισμα στον χώρο ενόσω μάλιστα μετακινείται εντός διαφορετικών συμπεριφορών και ωριμότητας, μεταξύ της δράσης στο “τότε” και της αφήγησης του “τώρα”.
• Μουσούρη – Πλατεία Καρύτση, Κέντρο
Παραστάσεις: Κυριακή & Τετάρτη στις 19:00, Πέμπτη στις 20:00, Παρασκευή στις 21:00, Σάββατο στις 18:00 & 21:00
Leave A Reply