Το Pride δεν είναι απλώς ένα πάρτι, ούτε μια παρέλαση που αφορά λίγους.

Το Pride ξεκίνησε επίσημα στις 28 Ιουνίου 1970 στη Νέα Υόρκη, ακριβώς έναν χρόνο μετά την ιστορική εξέγερση του Stonewall. Δεν γεννήθηκε ως ένα πολύχρωμο φεστιβάλ, αλλά ως μια δυναμική πορεία διαμαρτυρίας και διεκδίκησης δικαιωμάτων ενάντια στην αστυνομική βία και την κοινωνική περιθωριοποίηση.

Στις 28 Ιουνίου 1969, η αστυνομία της Νέας Υόρκης πραγματοποίησε άλλη μια βίαιη έφοδο στο Stonewall Inn, ένα γκέι μπαρ στο Greenwich Village. Εκείνη την εποχή, η ομοφυλοφιλία ήταν παράνομη σχεδόν σε όλες τις αμερικανικές πολιτείες, και οι συλλήψεις, ο εξευτελισμός και η βία από τις αρχές αποτελούσαν καθημερινότητα.

Εκείνη τη νύχτα όμως, η ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα —με πρωτοστάτριες τρανς γυναίκες και drag queens, όπως η Marsha P. Johnson και η Sylvia Rivera— αποφάσισε να αντιδράσει. Οι θαμώνες και οι κάτοικοι της περιοχής ξεσηκώθηκαν, προκαλώντας εξαήμερες αυθόρμητες διαδηλώσεις και συγκρούσεις με την αστυνομία. Η εξέγερση αυτή αποτέλεσε τον καταλύτη για το σύγχρονο απελευθερωτικό κίνημα.

Έναν χρόνο αργότερα, στις 28 Ιουνίου 1970, διοργανώθηκε η πρώτη πορεία (Christopher Street Liberation Day) στη Νέα Υόρκη για να τιμηθεί η επέτειος της εξέγερσης, θέτοντας τα θεμέλια για αυτό που σήμερα γνωρίζουμε ως Pride Month.

Μετά την επιτυχία της πρώτης πορείας στη Νέα Υόρκη, το κίνημα πέρασε γρήγορα τα αμερικανικά σύνορα. Το 1972 διοργανώθηκε το πρώτο επίσημο Pride στο Λονδίνο, ενώ μέσα στη δεκαετία του ’70 ακολούθησαν πόλεις όπως το Παρίσι, το Βερολίνο και το Σίδνεϊ.

Η Ιστορία της Πολύχρωμης Σημαίας.
Το 1978, ο καλλιτέχνης και ακτιβιστής Gilbert Baker σχεδίασε την πρώτη σημαία του ουράνιου τόξου για το Pride του Σαν Φρανσίσκο, μετά από παρότρυνση του Harvey Milk (του πρώτου ανοιχτά γκέι εκλεγμένου πολιτικού στην Καλιφόρνια).

Κάθε χρώμα της αρχικής σημαίας είχε τη δική του σημασία:
Ροζ: Σεξουαλικότητα
Κόκκινο: Ζωή
Πορτοκαλί: Θεραπεία / Ίαση
Κίτρινο: Φως του ήλιου
Πράσινο: Φύση
Τυρκουάζ: Τέχνη / Μαγεία
Μπλε: Αρμονία / Γαλήνη
Μοβ: Πνεύμα

Με τα χρόνια, η σημαία απλοποιήθηκε στα 6 βασικά χρώματα, ενώ τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιείται ευρέως η Progress Pride Flag, η οποία περιλαμβάνει μαύρες, καφέ, γαλάζιες, ροζ και λευκές ρίγες για να εκπροσωπήσει τις έγχρωμες κοινότητες, τα τρανς άτομα και τα άτομα που ζουν με τον HIV.

Στην Ελλάδα, η πορεία προς την ορατότητα ήταν δύσκολη και συνδέθηκε στενά με τη μεταπολίτευση και τους αγώνες για τον εκδημοκρατισμό της χώρας.

Η πρώτη δημόσια εκδήλωση για την απελευθέρωση των ομοφυλοφίλων στην Ελλάδα έγινε το 1980 στο ξενοδοχείο «Λουcontext» στην Αθήνα, από το Απελευθερωτικό Κίνημα Ομοφυλοφίλων Ελλάδας (ΑΚΟΕ). Είχε κυρίως πολιτικό και διεκδικητικό χαρακτήρα, καθώς η κοινωνία της εποχής ήταν βαθιά συντηρητική και εχθρική.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, ακολούθησαν κάποιες μικρές πορείες στον Λόφο του Στρέφη, οι οποίες όμως δεν είχαν μαζική συμμετοχή.

Το Pride με τη μορφή που το γνωρίζουμε σήμερα γεννήθηκε στην Ελλάδα τον Ιούνιο του 2005. Με κεντρικό σύνθημα «Η αγάπη είναι αγάπη, η ζωή είναι ζωή, η επιλογή είναι δική μου», χιλιάδες άτομα παρέλασαν για πρώτη φορά στους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας (με αφετηρία την Πλατεία Κλαυθμώνος).

Αν και υπήρξαν έντονες αντιδράσεις από συντηρητικούς κύκλους και την Εκκλησία, η διοργάνωση καθιερώθηκε. Με τα χρόνια, το Athens Pride μεταφέρθηκε στην Πλατεία Συντάγματος, απέκτησε τη στήριξη του Δήμου Αθηναίων, ξένων πρεσβειών και πολιτικών κομμάτων, ενώ αντίστοιχα φεστιβάλ δημιουργήθηκαν στη Θεσσαλονίκη (Thessaloniki Pride), στην Πάτρα και στην Κρήτη.

Το Pride δεν είναι απλώς ένα πάρτι, ούτε μια παρέλαση που αφορά λίγους. Είναι μια ζωντανή υπενθύμιση ότι η ελευθερία, η αξιοπρέπεια και η ισότητα δεν παραχωρούνται, αλλά κερδίζονται με αγώνες. Όσο υπάρχουν άνθρωποι που φοβούνται να περπατήσουν στον δρόμο κρατώντας το χέρι του συντρόφου τους ή που υφίστανται διακρίσεις λόγω της ταυτότητας φύλου τους, το Pride θα παραμένει επίκαιρο και αναγκαίο.