ΙΒΑΝΟΦ, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά σε μετάφραση Λεωνίδα Καρατζάς και διασκευή – σκηνοθεσία: Γιάννη Χουβαρδά. Πρωταγωνιστούν: Αργύρης Ξάφης, Γιάννης Νταλιάνης, Μαρία Σκουλά, Νίκος Χατζόπουλος, Κατερίνα Λυπηρίδου, Αλεξάνδρα Καζάζου, Πηνελόπη Τσιλίκα, Χάρης Φραγκούλης, Θανάσης Δόβρης, Νικόλας Χανακούλας, Ευάγγελος Βογιατζής και ο Blaine Reininger των Tuxedo Moon που ερμηνεύει ζωντανά τη μουσική και τα τραγούδια της παράστασης.
Ο Ιβάνοφ δεν αναγνωρίζει πια τον εαυτό του. Νέος, ήταν γεμάτος ζωντάνια, ιδεολόγος και επαναστάτης, ήθελε να αγωνιστεί για μεταρρυθμίσεις, να καταπολεμήσει τον συντηρητισμό της επαρχίας. Τώρα όλη του η ενέργεια έχει εξατμιστεί, και ούτε ο ίδιος ξέρει γιατί.
Πριν από πέντε χρόνια παντρεύτηκε την Άννα, μια πλούσια Εβραία, που από αγάπη γι’ αυτόν, τα εγκατέλειψε όλα: την πίστη της, την κληρονομιά της, τους γονείς της. Τότε την αγαπούσε κι εκείνος – πολύ. Τώρα, ακόμα και η αγάπη του για την Άννα έχει εξαφανιστεί – ο Ιβάνοφ δεν μπορεί πια ούτε να αγαπήσει.
Η παράσταση του Γιάννη Χουβαρδά στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά ζωντανεύει το έργο του Τσέχοφ, παρουσιάζοντας τον Ιβάνοφ όχι απλώς ως έναν μελαγχολικό ήρωα, αλλά ως ένα σύμβολο ψυχικής εξάντλησης.
Η θεματολογία του περιστρέφεται γύρω από το ερώτημα “που χάθηκε η ουσια;”. Ο Ιβάνοφ είναι ένας άνθρωπος που κάποτε υπήρξε ιδεολόγος και γεμάτος ζωή, αλλά πλέον βρίσκεται σε κατάσταση πλήρους αποσύνδεσης. Σε έναν κόσμο που ταυτίζει την αξία του ανθρώπου με την παραγωγικότητα, η κούραση του Ιβάνοφ αντιμετωπίζεται ως ελάττωμα ή αποτυχία. Ο ίδιος παραιτείται χωρίς να έχει κάτι να την αντικαταστήσει. Σε αντίθεση με την σύγχρονες αντίληψη για αυτοβελτίωση ο Ιβάνοφ δεν υπόσχεται ότι θα ξανασηκωθεί. Είναι η ιστορία μιας κατάρρευσης χωρίς αίσιο τέλος.
Ο Χουβαρδάς δημιουργεί μια παράσταση γεμάτη μουσική και κινηματογραφικές αναφορές , τοποθετώντας τη δράση σε ένα σκηνικό που παραπέμπει στα 70s.Οι σιωπές και οι παύσεις επιτρέπουν στον θεατή να νιώσει το βάρος της ματαίωσης, ενώ το χιούμορ διανθίζει τις ανθρώπινες αντιθέσεις. Ο Blaine Reininger ,επί σκηνής λειτουργεί ως σχολιαστής, δίνοντας μια διαφορετική πινελιά στο έργο.
Ο Αργυρής Ξάφης , συγκλονιστικός, αποδίδει την εσωτερική θλίψη και την ενοχή του ήρωα, χωρίς υπερβολές.Εξαιρετικές ερμηνείες από όλο το καστ (Νταλιάνης, Σκουλά, Χατζόπουλος,Λυπιρίδου,Δόβρης), που αναδεικνύουν άλλοτε την τοξικότητα, άλλοτε την ευαισθησία και το πάθος των χαρακτήρων. Ξεχωρίζει η επιλογή του Χάρη Φραγκούλη και η μοναδική ερμηνεία του ως γυναίκα με αισθητή την απουσία συναισθήματος , εξάλλου , το συναίσθημα δεν προκαθορίζεται από το φύλο.
Ο Ιβάνοφ είναι μια σκληρή αλλά ειλικρινής παράσταση. Μας αναγκάζει να αναρωτηθούμε. Μπορούμε να αποδεχτούμε την ανθρώπινη αδυναμία όταν αυτή δεν οδηγεί πουθενά; Είναι ένα μανιφέστο για την έλλειψη νοήματος που παραμένει επίκαιρη τώρα , τότε και για πάντα. Μπορεί η κοινωνία να συγχωρήσει οποίον σταματά να είναι χρήσιμος;
Κείμενο: Σταμάτης Βλάχος
Leave A Reply