Τον γνώρισα πέρυσι τέτοια εποχή περίπου, όταν στο Urban Life είχαμε φιλοξενήσει συνέντευξη δική του και του Χρίστου Γεωργίου, με τον οποίο πρωταγωνιστούν στις «Λέξεις των Άλλων» του «δικού» μας Μάνου Θηραίου.
Και να που έχω ξανά την ευκαιρία να συζητήσω μαζί του, όχι μόνο για τις «Λέξεις» που συνεχίζουν, αλλά και για τη «Φώκια», το νέο του θεατρικό εγχείρημα, το οποίο συνυπογράφουν με τον Μάνο και ως σκηνοθέτες.
Χαίρομαι που τα ξαναλέμε, Βλάση. Πώς σε βρίσκω σχεδόν έναν χρόνο μετά;
Θα πω πως με βρίσκεις στα καλύτερά μου. Με αγάπη από τους ανθρώπους μου, με έναν ολόκληρο χρόνο γεμάτο από τις «Λέξεις των Άλλων» που συνεχίζουν να πηγαίνουν υπέροχα, και με πολλά όνειρα, σχέδια και ελπίδες για το μέλλον.
Οι «Λέξεις» πήγαν καλά, συμπληρώνετε ήδη έναν χρόνο παραστάσεων. Εσύ την περίμενες αυτή την επιτυχία;
Θα πω ότι το περίμενα εν μέρει. Είναι ένα καταπληκτικό κείμενο αυτό που έχει γράψει ο Μάνος Θηραίος και από την αρχή πίστευα πολύ σε αυτό. Και συνεχίζω να πιστεύω -και να ελπίζω- ότι έχει ακόμη πολλά να δώσει.
Προσωπικά τι κράτησες από αυτήν την πορεία;
Θυμήθηκα τι θέατρο μου αρέσει πραγματικά να κάνω και πόσο ανάγκη έχω να συμβαίνει αυτό στη ζωή μου. Κράτησα επίσης τη γνωριμία μου με τον Μάνο Θηραίο που πλέον είναι συνεργάτης και συνομολογούντας μου (γέλια). Αυτή η πορεία μού θύμισε γιατί αγαπάω τόσο πολύ το θέατρο.
Το 2026 σε βρίσκει «διπλό». Παράλληλα με τις «Λέξεις» είχε πρεμιέρα την 1η Μαρτίου η «Φώκια», το νέο έργο που πρωταγωνιστείς. Πώς το εισπράττεις αυτό το διπλό θεατρικό εγχείρημα;
Για να σου πω την αλήθεια, το «διπλό» δεν το σκέφτομαι τόσο πολύ. Αυτό που με αγχώνει περισσότερο είναι ότι πρόκειται για μονόλογο -κάτι που δεν έχω ξανακάνει. Είναι μια μεγάλη πρόκληση για μένα. Παράλληλα, είναι και η πρώτη παραγωγή που υπογράφει η εταιρεία μας, τα Θηραϊκά Θέατρα. Είναι πολλά «πρώτα» μαζί, αλλά μέσα σε όλα αυτά νιώθω πολύ χαρούμενος και ευγνώμων για όσα μου συμβαίνουν αυτή την περίοδο.
Το κριτήριο με το οποίο επιλέγεις ρόλους ποιο είναι;
Το ένα κριτήριο είναι το ένστικτο -η πρώτη μου εντύπωση. Αν κάτι με αγγίξει από την αρχή, δύσκολα το αγνοώ. Το άλλο είναι το σύνολο της δουλειάς στην οποία θα συμμετάσχω γιατί, κακά τα ψέματα, το θέατρο είναι ομαδικό άθλημα. Και έχει μεγάλη σημασία με ποιους ανθρώπους θα το μοιραστείς.
Μίλησέ μου για τη «Φώκια». Ποιος είσαι εκεί και τι συμβαίνει στο έργο;
Υποδύομαι τον Μάνο -έναν άνθρωπο που θα μπορούσα να είμαι κι εγώ, αν οι συγκυρίες στη ζωή μου είχαν πάρει άλλη πορεία. Τον συναντάμε στην αγαπημένη του παραλία, μαζί με τον τριών μηνών γιο του. Είναι η πρώτη φορά που του μιλάει ανοιχτά για τη ζωή του, για τις αλήθειες του, για όσα κουβαλάει μέσα του. Και κάποιες από αυτές τις αλήθειες, νομίζω, τις ακούει και ο ίδιος για πρώτη φορά.
Η παράσταση περιγράφεται ως «μονόλογος ή έργο πολλών χαρακτήρων για έναν μόνο ηθοποιό». Εσύ πώς την αντιλαμβάνεσαι;
Ο ήρωάς μας, ο Μάνος, τη στιγμή που τον συναντάμε, έχει μια τεράστια ανάγκη να αφηγηθεί τη ζωή του στον γιο του. Να του πει την ιστορία του. Όμως οι ιστορίες μας δεν είναι ποτέ μόνο δικές μας –μαζί τους έρχονται και οι άνθρωποι που μας περιβάλλουν. Έτσι, μέσα από τη δική του αφήγηση, ζωντανεύουν και οι άλλοι, μέσα από το δικό του πρίσμα. Οπότε, για να απαντήσω συγκεκριμένα: η παράσταση είναι ένας καθαρός μονόλογος, μέσα στον οποίο, σε αυτή την παραλία, «εμφανίζονται» και όλοι οι σημαντικοί άνθρωποι της ζωής του.
Είναι δύσκολη η μοναξιά στη σκηνή, Βλάση;
Δεν θα είμαι πραγματικά μόνος μου στη σκηνή -θα έχω τον γιο μου και όλους όσοι ζωντανεύουν μέσα από τις αναμνήσεις μου. Πέρα από αυτό, μπορούμε να τα ξαναπούμε μετά την 1η Μαρτίου, όταν θα έχω και καλύτερη εικόνα του τι ακριβώς πάω να κάνω… (γέλια).
Με ποιον αναμετράσαι κυρίως; Με τον ήρωα που υποδύεσαι ή με τον ίδιο σου τον εαυτό;
Η συνθήκη εναλλάσσεται ανάμεσα σε αυτά τα δύο, αλλά και σε πολλά ακόμη. Όπως ξέρεις, το θέατρο ζει στη στιγμή, ενώ ταυτόχρονα μπορεί να κρατάει για πολύ καιρό. Κάθε παράσταση είναι επηρεασμένη από όσα κουβαλάμε εκείνη τη μέρα. Από τα πιο απλά -όπως το να συμφωνήσεις με την ομάδα στη γραμμή του έργου ή στο πώς «χτίζεται» μια παραλία πάνω στη σκηνή- μέχρι γεγονότα της καθημερινότητας που σε αγγίζουν και σε ταρακουνούν. Όπως ποιος έπεσε στις γραμμές του τρένου σήμερα, πόσοι χάθηκαν σε ένα «ναυάγιο», η γενοκτονία στην Παλαιστίνη ή τα βίντεο του Epstein και πολλά ακόμη. Οπότε, θα έλεγα πως τελικά αναμετριέμαι κυρίως με τη ζωή.
Το κείμενο του Μάνου Θηραίου στις «Λέξεις» είχε ένα πολύ χαρακτηριστικό, και καταιγιστικό, κινηματογραφικό ύφος. Να περιμένουμε κάτι αντίστοιχο και στη «Φώκια»;
Είναι ένα πολύ διαφορετικό κείμενο, εξίσου δυνατό με τις «Λέξεις», αλλά με πολύ διαφορετική οπτική και αισθητική. Γι’ αυτό αγαπάμε τον Μάνο Θηραίο -όχι μόνο για το ύφος του, αλλά για τον τρόπο που δημιουργεί κόσμους που σε αγγίζουν και σε προκαλούν να σκεφτείς. Κάθε έργο του είναι μοναδικό, και η «Φώκια» φέρνει τη δική της ξεχωριστή ενέργεια στη σκηνή.
Ο Άρης, ο ντελιβεράς που υποδύεσαι στις «Λέξεις» είναι ένας ενστικτώδης και συναισθηματικός οδοστρωτήρας. Ο Μάνος, ο πρωταγωνιστής της «Φώκιας», σε τι μονοπάτια βαδίζει;
Σε στιγμές, ο Μάνος είναι ο άνθρωπος που, όταν έχεις την προσοχή του, η ζωή σου αποκτά άλλο νόημα. Και βέβαια, όταν δεν την έχεις, όλα σκοτεινιάζουν γύρω σου. Είναι ένας χαρακτήρας που βαδίζει σε μονοπάτια έντασης, αλήθειας και συναισθηματικού βάθους -πολύ διαφορετικός από τον Άρη, αλλά εξίσου έντονος.
Από τον Άρη στον Μάνο ήταν μακρύς ο δρόμος για σένα;
Όχι, δεν θα έλεγα ότι ήταν μακρύς ο δρόμος. Είναι δύο πολύ διαφορετικοί ρόλοι, αλλά η διαδικασία μου προς αυτούς είναι ίδια. Δεν τίθεται κάποια σύγκριση, κάθε ρόλος έχει τη δική του πρόκληση.
Με ποιον από τους δύο θα έβγαινες για ποτό και ποιον δεν θα ήθελες ούτε να τον βλέπεις;
Με κανέναν(γέλια)! Ίσως όταν ήμουν μικρότερος και δεν πρόσεχα τόσο τις παρέες μου, να έβγαινα με τον Μάνο.
Με το νέο σας έργο, τόσο εσύ όσο και ο Μάνος Θηραίος, δεν περιορίζεστε στον ρόλο ηθοποιού και συγγραφέα αντίστοιχα. Αυτή τη φορά σκηνοθετείτε και μαζί. Δύσκολο ή εύκολο το εγχείρημα;
Θα έλεγα ότι μέχρι στιγμής είναι εύκολο, γιατί οι αισθητικές μας συμβαδίζουν αρκετά. Πολλές φορές σκέφτομαι κάτι και μου το λέει κι ο Μάνος, ή το αντίθετο -σαν να μιλάμε την ίδια γλώσσα χωρίς να το έχουμε κανονίσει. Ελπίζω τώρα και το αποτέλεσμα να μας δικαιώσει.
Ποιο είναι το προσωπικό σου στοίχημα από τη «Φώκια», τόσο ως ηθοποιός όσο και ως συν-σκηνοθέτης;
Η μετριότητα είναι κάτι που με τρομάζει. Το προσωπικό μου στοίχημα, λοιπόν, είναι να φτάσουμε στα άκρα -με ό,τι αυτό συνεπάγεται- τόσο ως ηθοποιός όσο και ως συν-σκηνοθέτης.
Και η παραγωγή της παράστασης είναι δική σας, σωστά;
Σωστά. Μου αρέσει πολύ να συνεργάζομαι με τον Μάνο, οπότε ήταν φυσικό επακόλουθο να προχωρήσουμε μαζί και στην παραγωγή.
Πώς ήταν η εμπειρία να ασχοληθείς με μια παράσταση την οποία «κεντήσατε» από την αρχή μέχρι το τέλος; Ήταν κάτι που αναζητούσες; Το ευχαριστήθηκες;
Ακόμη είμαστε μέσα σε αυτό και ζω πολύ έντονα κάθε πτυχή του. Υπάρχουν στιγμές που νιώθω περήφανος για ό,τι συμβαίνει, και άλλες που με καταβάλει το άγχος και κλείνομαι σε αρνητικές σκέψεις. Είναι ζωντανό, δυναμικό και πολύ έντονο -κι αν γύριζα τον χρόνο πίσω, θα το ξανάκανα με τα χίλια.
Η όλη διαδικασία ήταν αυτή που φανταζόσουν;
Ναι, μέχρι στιγμής είναι ακριβώς όπως το περίμενα και όπως ήλπιζα.
Τελικά, είναι εύκολη η παραγωγή ενός μονολόγου; Πού έχεις καταλήξει;
Σε καμία περίπτωση δεν είναι εύκολη. Ο μονόλογος μπορεί να φαίνεται πιο «μικρός» ή πιο απλός επειδή υπάρχει μόνο ένας ηθοποιός, αλλά σε επίπεδο παραγωγής τα στάδια είναι τα ίδια με μια πολυπρόσωπη παράσταση. Από την ανάπτυξη του κειμένου και τη σκηνοθεσία, μέχρι τη σκηνογραφία, τον φωτισμό, τον ήχο και τις πρόβες, όλα απαιτούν την ίδια προσοχή και οργάνωση. Η μόνη βασική διαφορά είναι ότι συνήθως υπάρχουν λιγότερες πληρωμές για ηθοποιούς, κι αυτό πάλι δεν ισχύει πάντα. Σε όλα τα υπόλοιπα, η διαδικασία παραμένει εξίσου απαιτητική.
Επιμένετε, βλέπω, στο θέατρο Άβατον και για το νέο έργο. Έτυχε ή ήταν επιλογή σας;
Είμαστε κι εγώ και ο Μάνος πολύ συναισθηματικοί άνθρωποι, και όταν μας φέρονται ανθρώπινα και μας δίνουν την προσοχή που χρειαζόμαστε, δύσκολα θα φύγουμε. Παράλληλα, το βλέπεις και επαγγελματικά: είναι ένα όμορφο, μικρό θέατρο, με πολλά φώτα, σε πολύ καλό σημείο και με τις καλύτερες θέσεις για τους θεατές μας. Οπότε, ξεκάθαρα, ήταν επιλογή μας.
Τι θα πάρει το κοινό μαζί του βγαίνοντας από τη «Φώκια»; Και τι είναι αυτό που παίρνεις εσύ;
Θέλω να πιστεύω ότι πολλοί θα εκτιμήσουν αυτά που έχουν δεδομένα δίπλα τους και θα τα δουν με άλλο μάτι. Επίσης, ελπίζω να δεχτούν όλη την αγάπη και την ενέργεια που έχουμε βάλει σε αυτό το πρότζεκτ. Εγώ, από την πλευρά μου, κάνω αυτό που μου αρέσει με τον τρόπο που επιλέγω να το κάνω. Έντονη ικανοποίηση; Κάποια μορφή πληρότητας; Ίσως. Και πάντα ανακαλύπτω καινούρια πράγματα που παίρνω μαζί μου.
Λένε πως ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει. Είναι νωρίς ή υπάρχουν ήδη σχέδια για το μέλλον;
Είναι πολύ νωρίς για να μιλήσουμε γι’ αυτό, αλλά φυσικά υπάρχουν σχέδια. Θα τα αποκαλύψουμε μάλλον του χρόνου τέτοια εποχή.
Η Φώκια
Κείμενο: Μάνος Θηραίος
Σκηνοθεσία/Φωτισμοί: Βλάσης Πασιούδης, Μάνος Θηραίος
Σκηνικά: Γιάννης Βουρουτζής
Μουσική & Ambient Sounds: Γρηγόρης Λιόλιος
Τραγούδι: Σάκης Καραθανάσης
Φωτογραφίες & Video: Κώστας Ταξιντάρης, Βλάσης Πασιούδης, Ανδριάννα
Στρωματιά
Δημιουργικό/Μακέτες: Ανδριάννα Στρωματιά
Υπεύθυνη Επικοινωνίας: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Art Ensemble
Ερμηνεία: Βλάσης Πασιούδης
Θέατρο Άβατον,
Ευπατριδών 3, Γκάζι
Παραστάσεις: Κυριακή στις 18:00
Εισιτήρια: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/i-fokia/
Leave A Reply