“Η Κατσαρίδα Κ.”, κείμενο: Σοφία Καζαντζιάν & Μάριος Ιορδάνου, σκηνοθεσία: Μάριος Ιορδάνου, πρωταγωνιστεί η Σοφία Καζαντζιάν.
Μια κατσαρίδα που ζει στους υπονόμους, γοητευμένη από τα βιβλία που έχει βρει πεταμένα εκεί, ονειρεύεται να μεταμορφωθεί σε άνθρωπο, αποφασισμένη να βιώσει την ψυχική εμπειρία ενός καλλιτέχνη και να ανακαλύψει πώς είναι να σου ραγίζει η καρδιά.
Εμπνευσμένη από τη “Μεταμόρφωση” του Φραντς Κάφκα, η “Κατσαρίδα Κ.” (όπου “Κ” ο Κάφκα), είναι ένα παραληρηματικό και συναισθηματικό ξέσπασμα, υψηλής καλλιτεχνικής αξίας και θεατρικού πειραματισμού αλλά όχι αυτό που νομίζετε. Η Σοφία Καζαντζιάν και ο Μάριος Ιορδάνου δεν αμπελοφιλοσοφούν αλλά παραδίδουν ένα κείμενο πλήρες νοημάτων και ταυτόχρονα βαθιά ψυχαγωγικό, με την πλήρη έννοια της λέξης. Αν κάτι σε μαγεύει στη σκηνή του Studio Αργώ (πέραν της ίδιας της Σοφίας Καζαντζιάν, για την οποία όμως θα σας μιλήσω αργότερα) είναι ο υπέροχος τρόπος που το καφκικό σύμπαν μεταμορφώνεται σε ένα θεατρικό υπερθέαμα τσέπης και ενός ατόμου, καθώς συναντά τα έργα άλλων κορυφαίων συγγραφέων και πραγματεύεται την ιδέα της Τέχνης και του Λόγου σε μια παράσταση που βηματίζει μεταξύ του μπουρλέσκ και της επιθεώρησης, με διαρκώς εναλλασσόμενα “νούμερα”, τα οποία όμως κρατούν άρρηκτα δομημένη την αφηγηματική γραφή και πρόοδο του έργου.
Με εξαιρετικά επιλεγμένες τις αποστροφές από τα βιβλία του Φραντς Κάφκα αλλά και από κείμενα του Νίτσε, του Ίψεν, του Καμύ και του Ντοστογιέφσκι, το κείμενο της “Κατσαρίδας Κ.” είναι μια δαιδαλώδης αλλά ταυτόχρονα διασκεδαστική (ναι, διασκεδαστική!) διαδρομή στις μεγάλες ιδέες, φιλτραρισμένες μέσα από τη ζωή του ίδιου του Κάφκα και παράλληλα μέσα από τις δικές μας μνήμες και τα υποσυνείδητα “γιατί” που μας διαμόρφωσαν σε αυτό που είμαστε.
Από την κόντρα με τον πατέρα του μέχρι την αναζήτηση του αληθινού του εαυτού και από τον έρωτα μέχρι τον θάνατο, η ζωή του Κάφκα αντηχεί τη δική μας και η κατσαρίδα που μεταμορφώθηκε σε καλλιτέχνη βαδίζει με κάθε λέξη, με κάθε σκηνή και με κάθε απόσπασμα στο δικό της μονοπάτι αδυναμίας, αποζητώντας να ραγίσει η καρδιά της και να αποποιηθεί την τελειότητα που της επέτρεψε να επιβιώσει στον πλανήτη για εκατομμύρια χρόνια.
Σε αυτή την εμπνευσμένη επεξεργασία του Λόγου, έρχεται να προστεθεί η σκηνοθεσία του Μάριου Ιορδάνου, που σε συνδυασμό με τους φωτισμούς και τη μουσική επιμέλεια που ο ίδιος επιμελήθηκε, απογειώνει την παράσταση και τη βγάζει λες εκτός σκηνής και θεάτρου, παίζοντας με τα όρια του χώρου, του τόπου και του χρόνου, σε ένα αρμονικά συγκρουσιακό ταξίδι μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, λες και ταξιδεύεις με την ταχύτητα του φωτός ή να παρίστασαι σε πολλαπλές πραγματικότητες ταυτόχρονα, ενώ στην πραγματικότητα δεν έχουν περάσει παρά 70 λεπτά.
Το Studio Αργώ μέσα από τη σκηνοθετική ματιά του Μάριου Ιορδάνου μεταμορφώνεται σε χρονοκάψουλα πανανθρώπινων ιδεών και σε συναισθηματικό ταξίδι γάργαρης αυτογνωσίας, με τα σκηνικά και τα κοστούμια του Βαλεντίνο Βαλάση να επεμβαίνουν ουσιαστικά στην αντίληψή μας για το εδώ και το τώρα, έτσι όπως κάθε αντικείμενο προκαλεί και έναν κυματισμό στον χωροχρόνο.
Και εν μέσω όλης αυτής της σαν καλειδοσκόπιο στερεοσκοπικής εμπειρίας, έρχεται η παρουσία της Σοφίας Καζαντζιάν να υπογραμμίσει κάθε λέξη, κάθε σημείο στίξης και κάθε ιδέα, παίζοντας -κυριολεκτικά- με τις έννοιες, τα πρόσωπα, τους χαρακτήρες και την ψυχολογία κάθε φράσης, ενόσω το βλέμμα υπόσχεται πονηρές εξομολογήσεις και έναν αθώο, παιδικό παιχνιδισμό. Από την ανακοίνωση για τη χρήση των κινητών που ακούγεται πριν από την παράσταση κιόλας, είναι πολύ εύκολο να αντιληφθείς την προσέγγιση του εγχειρήματος, που την οριοθετεί από τα πρώτα κιόλας λεπτά η κατσαρίδα που μας καλωσορίζει και που μας συστήνεται, λίγο πριν από τη μεταμόρφωσή της σε καλλιτέχνη.
Κι όσο η παράσταση ακολουθεί το μονοπάτι της, ο μονόλογος μετουσιώνεται σε πολυπρόσωπο έργο, με τη Σοφία Καζαντζιάν να μεταμορφώνεται καφκικά στον κάθε έναν από τους ήρωες με τους οποίους συνομιλεί. Πρόκειται για ερμηνεία επώδυνου συναισθηματικού και σωματικού κάματου, από την οποία δεν λείπουν μέχρι και ο χορός και το τραγούδι, που θα μείνει -θυμηθείτε το- ως μία από τις καλύτερες της σαιζόν αλλά και αναμφισβήτητα ως μία από τις καλύτερες ever, παρέα με μια παράσταση που οφείλετε (στον εαυτό σας) να δείτε και που μετά δεν θα την ξεχάσετε ποτέ. Κάπως έτσι -σκεφτόμουν φεύγοντας- ραγίζει η καρδιά από αγάπη και από Τέχνη.
• Studio Αργώ – Ελευσινίων 13-15, Μεταξουργείο
Παραστάσεις: Σάββατο στις 21:00, Κυριακή στις 19:00.
