“Αγώνες και μεταμορφώσεις μιας γυναίκας” από το βιβλίο του Εντουάρ Λουί, μετάφραση: Στέλα Ζουμπουλάκη, διασκευή-σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Σωτηρίου, πρωταγωνιστούν: Ελένη Κοκκίδου, Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος.
Μια μάνα, ο γιος της, η γαλλική επαρχία, η σκιά ενός κακοποιητικού πατέρα και μια κοινωνία χωρίς ελάσματα, που τραυματίζει βαριά όποιον πέσει επάνω της. Μέσα από διαρκείς συγκρούσεις, πλήρη αδυναμία κατανόησης και τραύματα που προκαλούν ο ένας στον άλλον, για να ξεχάσουν τις πληγές που τους προκαλεί εκείνος, μάνα και γιος ανακαλύπτουν από ενστικτώδη αγάπη τον τρόπο να αγκαλιαστούν και να ξεφύγουν, ο καθένας με τον τρόπο του, από το μονοπάτι που φαινομενικά έπρεπε να ακολουθήσουν και να γιάνουν τον πόνο μέσα και έξω τους.
Πριν από το “Η Μονίκ δραπετεύει” υπήρξαν οι “Αγώνες και μεταμορφώσεις μιας γυναίκας”, το prequel ουσιαστικά της ιστορίας, που προηγείται των γεγονότων της άλλης παράστασης που είχαμε την τύχη να συνυπάρξουν στη θεατρική Αθήνα την ίδια σαιζόν. Βέβαια, η αλήθεια είναι πως κάποιοι -εντελώς αδικαιολόγητα- μπερδεύτηκαν και νόμισαν πως πρόκειται για το ίδιο έργο σε διαφορετικά ανεβάσματα. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου, εφόσον πρόκειται ναι μεν για τα ίδια πρόσωπα (ο Εντουάρ Λουί γράφει πρωτογενώς αυτοβιογραφικές ιστορίες) αλλά σε διαφορετικές συνθήκες, χρόνο και τόπο.
Η κακοποίηση, η μοναξιά και η έχθρα που νιώθουν και μεταξύ τους τα θύματα του ίδιου θύτη, εξακολουθούν να αποτελούν τον πυρήνα της θεματικής της παράστασης, όμως από εκεί και μετά τίποτα δεν δικαιολογεί την εντύπωση πως πρόκειται για το ίδιο έργο.
Αντιθέτως μάλιστα, οι “Αγώνες και μεταμορφώσεις μιας γυναίκας” είναι απείρως σκληρότερες και απέλπιδες -αρχικά τουλάχιστον- καθώς το φτωχόσπιτο στη γαλλική ύπαιθρο δεν αφήνει και πολλές ευκαιρίες για απόδραση από το πεπρωμένο. Η σκηνογραφία άλλωστε του Κέννυ Μακλέλαν (δικά του και τα κοστούμια) ενισχύει την κλειστοφοβία του τόπου και της καρδιάς, με τα δύο πρόσωπα του δράματος να πέφτουν σχεδόν κυριολεκτικά ο ένας επάνω στον άλλον, εφόσον ο χώρος δεν είναι αρκετός για να αναπνεύσουν.
Έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον τόσο από πλευράς κειμένου όσο και σκηνοθεσίας η διαρκής παρουσία του αόρατου, βίαιου πατέρα που πέφτει σαν σκιά επάνω στη Μονίκ και τον Εντουάρ καθ’ όλη τη διάρκεια, προκαλώντας έναν εσωτερικό φόβο όσο περιμένεις να ανοίξει η πόρτα και να εισβάλλει.
Στη σκιά αυτού του μόνιμου πανικού κινούνται και οι δομημένες ερμηνείες της παράστασης με την Ελένη Κοκκίδου να κινείται με εκφραστική άνεση αλλά και πολυπλοκότητα στα συντρίμμια της ζωής αυτής της γυναίκας που δεν γνώρισε αγάπη, ποτέ, και που κατά συνέπεια δεν έμαθε ούτε η ίδια να προσφέρει. Μακριά από ευκολίες και το προφανές του ταπεραμέντου, η εξαίρετη ηθοποιός προσγειώνεται βίαια σε μονοπάτια ρεαλισμού, αποποιούμενη κάθε υπόνοια ερμηνείας ρόλου, ενόσω κινείται, μιλά, στέκει και κάθεται σαν κάποια άλλη. Είναι λες και η Μονίκ, με όλα τα βαρίδια της, να στέκει ολοζώντανη μπροστά σου, δίπλα (και απέναντι) στον γιο της, στον οποίο ο συμπαγώς πλήρης Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος προσδίδει όλες τις απαιτούμενες νότες υπαρξιακής αγωνίας και φαντασιακής απόδρασης.
Έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να τον παρακολουθείς να αγκαλιάζει την ευαίσθητη φύση του με το ρωμαλέο του πνεύμα χωρίς να καταφεύγει σε γνώριμες ή σε αναμενόμενες οδούς. Η συνύπαρξη των δύο επί σκηνής είναι άλλωστε το κορυφαίο ατού της παράστασης, η οποία στα μάτια μου φαντάζει ως μία από τις καλύτερες της σαιζόν, κι ας την ήθελα λιγότερο φορτωμένη σκηνοθετικά σε κάποια σημεία της.
• Θέατρο Τζένη Καρέζη – Ακαδημίας 3, Σύνταγμα
Παραστάσεις: Τετάρτη στις 19:00, Πέμπτη στις 21:00.
